หลังจากรับมือกับภรรยาคนที่เจ็ดแล้ว จู้หร่วนหลานก็กลับไปเปลี่ยนสีหน้าทันที
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าการอยู่ในจวนสกุลสั่วช่างทรมานเหลือเกิน ทุกคนในจวนนี้ต่างคิดคำนวณผลประโยชน์จากเธอ ทำให้เธอรังเกียจจนสุดจะทน
“ต้องรออีกหน่อย หวังว่าปืนล็อตนั้นจะเข้าคลังได้เร็ว ๆ จะได้ไม่ต้องคอยรับมือคนพวกนี้อยู่ที่นี่อีก!” จู้หร่วนหลานพึมพำกับตัวเอง เธอยืนอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของตน จ้องหน้าต่างด้านนอก ความหงุดหงิดที่ยากจะบรรยายเอ่อขึ้นในใจ
ทางด้านภรรยาคนที่เจ็ด เธอไม่คิดเลยว่าจู้หร่วนหลานจะยอมตกลงง่ายดายถึงเพียงนี้ ทำให้รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง
แค่คิดถึงเรื่องที่จู้หร่วนหลานจะต้องเผชิญต่อจากนี้ เธอก็รู้สึกโล่งอกและสะใจเหลือเกิน
หึ~
นังผู้หญิงชั้นต่ำ กล้ามาทำอวดดีต่อหน้าฉันด้วย!
ก่อนหน้านี้ตอนท่านยายบอกว่าจะให้เธอมาแต่งงานแก้เคล็ด เดิมทีเธอก็ไม่เต็มใจอยู่แล้ว เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามธรรมเนียมอยู่ที่นี่ทั้งคน แถมนายท่านเจ็ดก็มีสภาพอย่างนั้น จะให้เอาอนุภรรยามาอีกคนทำไม? หรือจะเอามาตบหน้าเธอ? ไม่อย่างนั้นท่านยายจะไม่จัดคนให้ห้องไหน แต่กลับเลือกจัดให้ห้องของเธอห้องเดียวทำไม!
แต่เธอไม่กล้าขัดคำท่านยาย ยิ่งไปกว่านั้นนายท่านเจ็ดกลับไม่คัดค้าน เรื่องนี้จึงทำให้เธอเอาความไม่พอใจทั้งหมดไปลงกับจู้อี่เหนียง
ตอนนี้ในที่สุดเธอก็ทำให้ผู้หญิงที่ชวนให้ขัดอกขัดใจคนนี้ได้รับโทษแล้ว
ก็จริง ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดี? ต่อให้หน้าตาสวยแล้วอย่างไร? สุดท้ายก็ถูกเธอผลักออกไปให้เป็นหญิงคณิกา ส่งไปปรนนิบัติชายอื่นอยู่ดีไม่ใช่หรือ?