ทันทีที่ประตูคลังเปิดออก จู้หร่วนหลานก็ฉีกยิ้มกว้าง สีหน้าเปี่ยมสุขอย่างยิ่ง
รากฐานของจวนสกุลสั่วช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงกับหาปืนกับกระสุนมาได้มากมายขนาดนี้
ไม่รู้เหมือนกันว่าจวนสกุลสั่วคิดจะทำอะไรกันแน่ ถ้าแค่ป้องกันตัว ก็ไม่จำเป็นต้องมีอาวุธร้ายแรงมากมายขนาดนี้เลยไม่ใช่หรือ?
หรือว่าจวนสกุลสั่วจะประเมินตัวเองสูงเกินไป ถึงคิดจะต่อต้านระบอบการปกครองใหม่ที่กำลังจะก่อตั้งขึ้น?
จู้หร่วนหลานส่ายหน้า ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำพิสดารของจวนสกุลสั่วนัก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว อย่างไรเสียตอนนี้ของพวกนี้ก็เป็นของเธอทั้งหมด
เธอเพียงโบกมือในคลัง ปืนกับกระสุนที่วางเรียงอยู่เป็นลัง ๆ ก็หายวับเข้าไปในมิติของเธอ
เธอจงใจเก็บของเหล่านี้ไว้ในมุมเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
เมื่อสิ่งของในคลังหายไปจนหมด จู้หร่วนหลานก็เดินทอดน่องออกมาอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง
เมื่อมาถึงปากทางเดินแคบ จู้หร่วนหลานมองสถานที่ลับลึกของจวนสกุลสั่ว แล้วแค่นหัวเราะ
เธอนึกถึงคนของจวนสกุลสั่วที่กำลังประชุมย่อยกันอยู่ในเรือนหลัก พลันยิ้มขึ้นมา
บางทีเธออาจมอบประสบการณ์ที่แตกต่างให้คนจวนสกุลสั่วสักหน่อย เช่น เชิญพวกเขามาชมดอกไม้ไฟสักชุด!
ตอนเดินออกจากเรือนข้าง จู้หร่วนหลานก็โยนระเบิดทำมือเข้าไปครึ่งลัง
พอเธอหันหลังเดินจากเรือนข้างไป ระเบิดก็ทำงาน