ราชวงศ์ต้าเหยียน!
เสิ่นชิงฉือกับคณะเดินทางเข้าสู่เขตแดนราชวงศ์มาได้สามวันแล้ว ตลอดทางราบรื่นไร้อุปสรรค
พวกเขารอนแรมเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดก็มาถึงเมืองใหญ่ทางใต้ของราชวงศ์ต้าเหยียน นามว่าเมืองชิงหยาง
เมืองชิงหยางเป็นเมืองสำคัญทางใต้ กำแพงเมืองสูงตระหง่าน ร้านรวงเรียงรายเต็มสองข้างทาง ผู้คนสัญจรขวักไขว่ ทั้งผู้บำเพ็ญเซียนและปุถุชนปะปนกัน ภาพความรุ่งเรืองปรากฏอยู่ทั่วทุกหนแห่ง
ทันทีที่เข้าเมือง ลั่วอวิ๋นเจิงก็ตบไหล่หลินจิ้นอย่างตื่นเต้น ก่อนเอ่ยเสียงดังว่า “สหายหลิน! ระหว่างทางที่ผ่านมา ต้องขอบคุณที่เจ้าดูแล ข้ามาถึงที่นี่แล้ว อย่างไรก็ต้องให้ข้าเป็นเจ้ามือเลี้ยงรับรองเจ้าให้ดีสักมื้อ!”
เสิ่นชิงฉือเดินมาข้างกายหลินจิ้น แล้วลดเสียงลง อธิบายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ว่า “เจ้าสำนักหลิน มารดาของลั่วอวิ๋นเจิงมาจากตระกูลเฉินในเมืองชิงหยางแห่งนี้ ตระกูลเฉินเป็นตระกูลใหญ่และมีอิทธิพลไม่น้อย เขาคงอยากอวดให้ท่านเห็นสักหน่อย”
หลินจิ้นยิ้มบาง ๆ กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าในชั่วขณะที่พวกเขาก้าวผ่านประตูเมือง เงาร่างในชุดเขียวสายหนึ่งก็เดินสวนไหล่เขาไป
สายตาของทั้งสองสบกันเพียงชั่วขณะ
ชายชุดเขียวมีแววตาสงบนิ่ง ราวกับเพียงเหลือบมองผ่าน ๆ แล้วก็จากไปอย่างเรียบเฉย ทว่าในชั่วพริบตาที่เดินสวนกัน เขากลับพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทางแฝงนัย หากไม่สังเกตให้ดี ย่อมไม่อาจจับได้
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ สั้นเสียจนคล้ายเป็นภาพลวงตา
เสิ่นชิงฉือสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของหลินจิ้นอย่างเฉียบไว จึงถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าสำนักหลิน มีอะไรหรือ?”
หลินจิ้นถอนสายตากลับมา ในใจมีความฉงนอยู่เล็กน้อย เขาส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร บางทีข้าอาจจำคนผิด”
เขารู้สึกว่าเงาร่างในชุดเขียวนั้นดูคุ้นตา โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น คล้ายเคยพบเห็นที่ใดมาก่อน หรือบางทีอาจเป็นสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้น ซึ่งทำให้ใจเขาหวั่นไหว