บทที่ 3 ผู้บังคับการกู้ เงินนี้ฉันจะไปทวงใคร
หลีอวี่ชูไม่รีบร้อน ทั้งยังไม่โกรธ คนเราจะไปถือสาหาความกับหมาได้ยังไง
“ฉันไม่เหมือนแกหรอกหมาตัวนั้น เจอขี้ก็แย่งกันกิน! แกกล้ายอมรับไหมว่าเมื่อคืนนอนค้างที่ห้องของนาง”
“ฉันไม่ได้ทำ!” หยางหยุนไข่ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ยังไงก็ฟังดูเหมือนทำทองไม่รู้ร้อน
“ไม่ได้ทำงั้นเหรอ ดี เมื่อคืนมีคนบุกรุกเข้าไปในห้องภรรยาหม้ายของผู้มีบุญคุณของแกตอนกลางดึก คิดจะข่มขืนแล้วฆ่า เรายกเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาสอบสวนดีๆ ดีกว่า!”
“แก... สารเลว!”
“แกจะรีบร้อนไปทำไม หรือทำ心虚? เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงดังชัดเจน ยังเป็นเสียงแมวร้องประหลาดๆ อีก! หรือว่าจะเป็นสายลับศัตรูส่งสัญญาณลับ? คิดจะสมรู้ร่วมคิดจากภายในและภายนอก เพื่อทำร้ายผลประโยชน์ของประเทศชาติงั้นหรือ? ผู้บังคับการกู้ เขตที่พักครอบครัวทหารยังมีพวกนอกกฎหมายแทรกซึมเข้ามาได้ ช่างน่าเป็นห่วงจริงๆ! เพื่อความปลอดภัยของทุกคน ต้องขอให้ผู้บังคับบัญชาสอบสวนให้ดีๆ! พวกป้าน้าอาทั้งหลายว่าใช่ไหม? ล้วนเป็นผู้หญิงด้วยกัน ผู้ชายยังต้องออกไปทำภารกิจเสมอ ทุกคนจะอยู่กันอย่างหวาดผวาทุกวันไม่ได้นะ!”
พวกผู้หญิงที่อยู่ด้วยต่างก็เห็นพ้องต้องกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ทุกคนกลับรวมเป็นแนวร่วมเดียวกันได้อย่างน่าประหลาด!
……………………………………
กู้เจ๋อเฉินมองใบหน้างดงามตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง “ดี หากมีปัญหา จะไม่ละเว้นเด็ดขาด!”
แต่ซ่งเชี่ยนกลับ “หมดสติ” ไปอย่างเหมาะเจาะพอดี หยางหยุนไข่อุ้มนางขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไป “หลีอวี่ชู หากซ่งเชี่ยนเป็นอะไรไป ฉันไม่จบเรื่องกับแกแน่!”
ยังเดินไปไม่ทันกี่ก้าว หลีอวี่ชูก็คว้าถ้วยชาที่อยู่ข้างๆ สาดใส่หน้าซ่งเชี่ยน “โอ๊ย โอ๊ย หน้าฉัน! แกจะลวกฉันให้ตายหรือไง?”
หลีอวี่ชูยักไหล่ “ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ หรือว่าแกล้ง? กลัวว่าจะบอกไม่ได้ว่าเมื่อคืนผู้ชายของเธอคือใคร หรือว่าเธอมีอีก身份然後ถูกฉันพูดถูก?”
ครานี้ซ่งเชี่ยนไม่รู้จะรับมือยังไงจริงๆ ปกติแล้วนางอาศัย身份หม้ายทหาร ใช้คำพูดหวานหูหลอกให้ทุกคนดื่มน้ำมนต์จนเคลิ้ม ทำให้หลีอวี่ชูถูกทุกคนด่ามานานกว่าสองเดือน นางได้เปรียบสารพัด! แต่ตอนนี้รอย吻痕บนคอของนางนั้นเห็นได้ชัดเจนเป็นหลักฐาน ไม่มีทางเลือก นางได้แต่缩อยู่ในอ้อมแขนของหยางหยุนไข่แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
หลีอวี่ชูกลับไม่ยอมปล่อย “จะร้องไห้ทำไม? มันมีประโยชน์อะไร? ผู้หญิงน่าเกลียดอย่างเธอ ยิ่งร้องไห้ยิ่งเหมือนขี้ในส้วม น่าขยะแขยง! แน่นอน หยางหยุนไข่ชอบกินขี้ พวกเราก็ได้แต่ admire!”
หยางหยุนไข่กำมือแน่นจนข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ “แกพอได้แล้ว ถึงกับต้องพูดจาเคี่ยวเข็ญขนาดนี้เลยหรือ? เมื่อคืนฉันกับซ่งเชี่ยนอยู่ในห้องเดียวกันจริง แต่นั่นก็เพราะฟ้าร้องฝนตก นางกลัว!”
……………………………………
หลีอวี่ชูมองผู้คนรอบข้าง แล้วยิ้มแบบไม่ถึงตา “ก็หมายความว่า เสียงเอะอะเมื่อคืนพวกแกเป็นคนก่อ? รอยบนคอนางนั่นก็ฝีมือแก? แกดูแลภรรยาหม้ายของผู้มีบุญคุณตัวเองถึงบนเตียงเลยงั้นหรือ? ตอนพวกแกทำเรื่องนั้นกัน ไม่กลัวว่าลูกของผู้มีบุญคุณในท้องนางจะเกลียดแกรึ? หรือว่า พวกแกแอบคบชู้กันมานานแล้ว การตายของกองพันซุนก็เป็นแผนร้ายของแก? ฉันเคยได้ยินแกบอกว่า ก่อนหน้านี้แกชอบไปบ้านเขาตอนว่าง หรือว่าเมาเหล้าคิดถึงนาง? ก่อนหน้านี้ฉันไม่เข้าใจ ที่แท้องค์กรจัดที่พักดีๆ ให้ซ่งเชี่ยน แต่นางไม่ไป ก็เพื่อสะดวกให้พวกแอบลักลอบหากัน! นี่ใช่ว่าที่เรียกว่า ซ่อมถนนหลวง แต่แอบเดินเส้นทางลับ หรือว่าลักลอบเข้าแคว้นเฉิน?”
คำพูดรัวเป็นชุดของนางทำให้ทุกคนตะลึงงัน รู้สึกละอายใจตัวเองจริงๆ! หยางหยุนไข่หน้าแทบบิดเบี้ยว “หุบปาก!”
“โอ้ ดูท่าจะยอมรับโดยปริยาย! ผู้บังคับการกู้ ท่านจำเป็นต้องสอบสวนสองคนนี้ดีๆ จริงๆ ฉันได้ยินมาว่ากองพันซุนออกภารกิจไม่เคยพลาด ทำไมพอซ่งเชี่ยนตั้งท้อง เขากลับเกิดเรื่อง สวรรค์ คงไม่ใช่เพราะลูกไม่ใช่ของเขา แล้วถูกฆ่าปิดปากหรอกนะ!”
ในที่นั้นไม่มีใครไม่ยอมรับนาง กล้าพูดขนาดนี้จริงๆ แต่ ทำไมรู้สึกว่านางพูดมีเหตุผลดีจัง?
…………………………………………
กู้เจ๋อเฉินหน้าตาเคร่งขรึม “คนมา นำตัวหยางหยุนไข่กับซ่งเชี่ยนไปก่อน สอบปากคำอย่างละเอียด!”
แต่หลีอวี่ชูกลับห้ามไว้ “เดี๋ยวก่อน ฉันยังพูดไม่จบ!”
นางค่อยๆ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อนอกออกมา “ดูนี่สิ นี่คือเงินฉันที่เจ้าสองคนชั่วช้านั่นเอาไปใช้ รวมเป็น 2653.39! ส่วนผ้าห่มนวม ฉันรังเกียจสกปรก ต้องเก็บเพิ่มอีก 30 หยวน! แล้วก็พวกกระป๋อง ไส้กรอกที่ฉันหิ้วมาอะไรด้วย รวมๆ เก็บอีก 100 นี่ยังไม่ได้รวมค่าเดินทางและค่าน้ำพักน้ำแรงที่ฉันแบกหิ้วมาล่ะนะ! รวมทั้งหมดเป็นเงิน 2783.39 หยวน นอกจากนี้ยังต้องจ่ายค่าชดเชยความเสียหายชื่อเสียงและจิตใจแก่ฉันไม่ต่ำกว่า 500 หยวน! ผู้บังคับการกู้ ถ้าพวกเขามีปัญหาจริง เงินนี้ฉันจะไปทวงใคร? ท่าน? หรือผู้ตรวจการฉี?”
ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัวจากความตกใจ คราวนี้ก็ถูกตีหัวจนงงไปอีก
ป้าคนหนึ่งอดไม่ได้ เอ่ยถามขึ้น “หนูหลี ไม่ใช่ว่าเธอเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ จากชนบทรึ? ได้ยินว่าเสื้อผ้าสวยๆ ของเธอแย่งมาจากน้องสาวของรองกองพันหยาง แล้วทำไมมีเงินมากมายขนาดนี้?”
“คงไม่ใช่คิดจะฉวยโอกาสกรรโชกหรอกนะ? แต่ถ้าพวกเขาลักลอบได้เสียกันจริง ก็น่าจะชดใช้ให้เธอ!”
หยางหยุนไข่ฟังพวกนางพูดจา ซ้ายทีลักลอบได้เสีย ขวาที男女ชั่วช้า โกรธจนอยากจะฆ่าคน! เมื่อคืนเขาเข้าไปในห้องของซ่งเชี่ยนจริง แต่พวกเขาไม่ได้เกิดอะไรกัน ถึงแม้ซ่งเชี่ยนจะคอยซุกเข้ามาในอ้อมกอด และ “บังเอิญ” ไปโดนตรงนั้นของเขา แต่เขาควบคุมตัวได้ดีมาก! ส่วนรอยบนคอของซ่งเชี่ยน กับกางเกงในของสองคน เขาก็ไม่รู้เรื่อง! ต้องเป็นหลีอวี่ชูวางแผนอีกแล้ว นิสัยเหมือนสามพี่ชายของนางเลย เลว!
หลีอวี่ชูเห็นท่าทางดุร้ายของเขา ก็หดคอ ทำหน้าเหยเก หลบไปข้างหลังกู้เจ๋อเฉิน “ผู้บังคับการกู้ ดูเขาสิ คิดจะฆ่าปิดปากหรือเปล่า?”
หยางหยุนไข่ได้รับสายตาเฉียบคมของกู้เจ๋อเฉิน พูดไม่ออกสักคำเดียว เดี๋ยวค่อยไปรายงานให้ดีๆ!
หลีอวี่ชูจึงเดินกลับไปที่เดิม กระแอมกระไอ “ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่ ฉันจะถือโอกาสพูดให้กระจ่างแล้วกัน! 免得พวกท่านถูกคนไม่หวังดีหลอกใช้โดยไม่รู้ตัว!”
ผู้ตรวจการฉีมองท่าทางที่เหมือนกำลังกล่าวปาฐกถาของนาง รู้สึกปวดหัวจี๊ด ใครกันแน่ที่เป็นผู้ตรวจการ? เขาต้องการอ้าปากพูด แต่ถูกกู้เจ๋อเฉินห้ามไว้
“เจ๋อเฉิน ถ้าปล่อยให้นางวุ่นวายต่อไป จะไม่พลิกแผ่นดินเลยรึ?”
กู้เจ๋อเฉินมีแววตาขำขันวาบขึ้นในดวงตา แต่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว “ฟังนางพูดดูก่อน!”
……………………………………
ส่วนหลีอวี่ชูก็เริ่มการปาฐกถาอันยอดเยี่ยม “ทุกท่าน ที่ฉันเป็นชาวนาหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สำคัญคือเงินพวกนั้นเป็นของฉัน ในนั้นมีเงิน688 หยวนที่แม่ฉันให้เป็นสินสอด พี่ชายสามคนกับพี่สาวหนึ่งคน รวมกันให้ค่า安家ฉัน 1700 ที่เหลือคือที่ฉันเก็บเองตอนทำงาน!”
อะไรนะ? “เธอมีงานทำ?”
หลีอวี่ชูยิ้มขื่น “แน่นอน แต่เพื่อที่จะมาแต่งงานกับหยางหยุนไข่ ฉันยอมยกงานให้กับน้องสาวเขาฟรีๆ ตลกดีใช่ไหมล่ะ? ฉันรู้ว่าพวกท่านคงคิดว่าฉันหาความลำบากใส่ตัว แต่ ฉันก็ถูกหลอกมาเหมือนกัน! ไอ้หยางหยุนไข่ ถ้ามันไม่ชอบฉัน ก็บอกฉันตรงๆ ยกเลิกการหมั้นได้ ฉันจะไม่หน้าด้านตามตื๊อเด็ดขาด แต่มันไม่ใช่แค่เขียนจดหมายติดต่อกับฉันตลอดตลอดที่ผ่านมาสองปี บอกว่าคิดถึงฉันชอบฉัน ยัง收ของที่ฉันส่งมาจากบ้านเกิดอย่างสุขสบายใจ แล้วในจดหมายยังสาบานสัญญาให้ฉันมาที่นี่แต่งงาน ฉันแบกหอบหิ้วผ้าห่มนวม喜และของพื้นเมืองหลายสิบชั่งที่แม่เตรียมไว้ให้ ขึ้นรถไฟมานานกว่าสิบวัน ระหว่างทางกลัวถูกมิจฉาชีพลักพาตัว กังวลว่าจะถูกหลอก ไม่กล้ากิน ไม่กล้าดื่ม ไม่กล้าหลับตานอน แต่สิ่งที่รอฉันอยู่คืออะไร?