บทที่ 2 แม่ม่ายก็นอนเตียงเดียวกับคู่หมั้นของฉันได้งั้นหรือ?
“อวี่ชู เธอจะวุ่นวายไปถึงไหน
ยกงานให้ซ่งเชี่ยนเถอะ เธอต้องการมันมากกว่า
เธอก็ไม่ได้ขาดเงิน จะหาเรื่องให้บ้านพักทหารวุ่นวายไปทำไม?
บอกเธอไว้เลยนะ ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ การหมั้นหมายของเราก็เป็นอันเลิก!”
หลีอวี่ชูจิตใจเลื่อนลอย สมองปวดร้าวราวถูกเข็มทิ่มแทง
เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มรูปงามที่มองลงมาด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ปรานี คู่หมั้นของเธอ หยางหยุนไข่
คำพูดนี้ช่างคุ้นหูนัก นี่มันคือวันที่เธอสอบได้ตำแหน่งพนักงานดูแลคลังสินค้าโรงงานทอผ้านี่เอง!
แต่นางไม่ใช่ถูกหยางหยุนไข่ทอดทิ้งและตายอยู่ที่ชายแดนนี่หรือ?
แถมศพยังถูกสับโยนให้หมากินอีก!
นางออกแรงบีบตัวเองแรงๆ เจ็บ
นี่...ตายแล้วกลับมาเกิดใหม่หรือ?
พูดให้ถูกคือ วิญญาณในยุค 70 กับวิญญาณในศตวรรษที่ 21 ของนางได้หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์
ก่อนหน้านี้วิญญาณของนางไม่สมบูรณ์
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเคราะห์ดี!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คนอื่นติดค้างนาง นางจะเอาคืนพร้อมดอกเบี้ย!
......
“ผัวะ ผัวะ ผัวะ” ฝ่ามือตบลงไปรัวๆ จนหยางหยุนไข่มึนงงไปหมด
“อา อวี่ชู เธอทำอะไรน่ะ?
ฉันไม่ไปทำงานที่เธอสอบได้นั่นก็ได้ ยังไงเธอก็ไม่ควรตีหยุนไข่นะ!”
นอกประตูที่เปิดกว้าง ซ่งเชี่ยนเบิกตากว้าง สีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังนางก็ชี้ไม้ชี้มือ
หลีอวี่ชูสาวเท้าเร็วเข้าไปหา ซ่งเชี่ยนก็โดนรัวฝ่ามือ “ผัวะ ผัวะ ผัวะ”
“หลีอวี่ชู เธออาจหาญนัก!” หยางหยุนไข่คว้ามือนางไว้ หยุดการกระทำที่จะทำต่อไปของนาง
คนอื่นๆ ก็พากันสมทบ
“ยัยนี่ตีคนท้องได้ยังไงกัน
ยิ่งกว่านั้นยังเป็นแม่ม่ายของผู้มีบุญคุณคู่หมั้นเธออีก!”
หลีอวี่ชูหัวเราะเย็น
มาไม้นี้อีกแล้ว
ชาติก่อนนางยอมให้และอดทนทุกอย่าง
ตั้งแต่เรื่องใหญ่อย่างงานที่นางเพิ่งสอบได้ ไปจนถึงเรื่องเล็กอย่างธนบัตรปันส่วนของบำรุง
แม้แต่ผ้านวมมงคลที่นางแบกขึ้นรถไฟเป็นระยะทางกว่าพันกิโลเมตรมา ยังถูกหยางหยุนไข่เอาไปให้ซ่งเชี่ยน
เดิมทีนางไม่ยินยอมหรอก
แต่หยางหยุนไข่เอาแต่พูดว่าบุญคุณช่วยชีวิต เพื่อนบ้านก็ใช้ข้ออ้างนี้ผูกมัดทางศีลธรรมทั้งทางตรงทางอ้อม
นางก็เลยยอม
เพราะในความคิดนาง ที่หยางหยุนไข่ยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะการพลีชีพของกองร้อยซุนอี้หย่งคนนั้น
จะเอาของให้นิดหน่อยก็ไม่เห็นเป็นอะไร
แต่การถอยให้ของนางกลับทำให้หยางหยุนไข่ได้คืบจะเอาศอก ตอนแรกยังขอโทษนางบ้าง หลังๆ กลับกลายเป็นว่าสมควรแล้ว
ที่ทำให้นางรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทนยิ่งกว่าคือ
ซ่งเชี่ยนน่ะเป็นนังนางร้ายตัวแม่ อยากได้ก็ไม่อยากเสีย อยากได้นั่นได้นี่ไปหมด
วิญญาณของนางไม่สมบูรณ์ จึงถูกนางเล่นงานลับหลังหลายต่อหลายครั้ง!
....................................
หยางหยุนไข่หน้าถมึงทึงด้วยโทสะ
“หลีอวี่ชู เธอกำเริบเสิบสานแล้ว วันนี้ฉันจะดัดนิสัยแย่ๆ ของเธอให้สิ้นซาก!”
หลีอวี่ชูไม่ยี่หระ
“แกเป็นใครกัน? มีสิทธิ์อะไรมาลงโทษฉัน?
บอกแกไว้นะหยางหยุนไข่ วันนี้ไม่ใช่ฉันต้องให้คำตอบแก แต่เป็นแกที่ต้องให้คำตอบฉัน!
เดี๋ยวฉันจะไปหาผู้บังคับบัญชาพวกแกตอนนี้!”
ก็แค่สร้างเรื่องนี่นา เรื่องนี้เธอถนัด!
ชาติก่อนนางเห็นแก่หน้าตาของหยางหยุนไข่ ฟันหักก็กล้ำเลือดกลืนลงคอ
แต่ชาตินี้พ่อมึงเถอะ!!!
หยางหยุนไข่มองท่าทีของนางแล้วใจเริ่มไม่ดี ปกตินางไม่ทำตัวแบบนี้
อย่างมากก็แค่แอบปาดน้ำตา แล้วก็ตอบตกลงตามคำขอของตนอย่างเสียไม่ได้
“หลีอวี่ชู เธอเลิกก่อกวนได้ไหม?
เธอเป็นคู่หมั้นฉัน ทำแบบนี้มันดีกับตัวเธอเองตรงไหน?”
“ผัวะ!”
หลีอวี่ชูตบไปอีกฉาด
คราวนี้ทุกคนตะลึงกันหมด หลีอวี่ชูนี่กินยาผิดมาหรือไง?
“หลีอวี่ชู เธออย่าคิดว่าฉันไม่กล้าตีเธอ” หยางหยุนไข่ลูบใบหน้าร้อนผ่าว กัดฟันกรอดๆ พูด
“ดีเลย แกตีสิ! ฉันให้อภัย แกกล้าไหม? ชาติชั่ว!”
“แก...” หยางหยุนไข่เสียหน้าเต็มที ยกมือขึ้นจะตี แต่ไม่รู้คิดอะไรได้ ฝ่ามือจึงไม่ยอมฟาดลงมาสักที!
“หยุดนะ!” เป็นผู้บังคับกองพันและผู้ตรวจการทหารของพวกเขา
ยายแก่คนหนึ่งที่ปกติสนิทกับซ่งเชี่ยนวิ่งไปฟ้องเสียๆ หายๆ
“ผู้ตรวจการฉี ยัยเด็กนี่ทำร้ายแม่ม่ายผู้กล้า ต้องลงโทษเธอให้หนักเลยนะ!”
ผู้ตรวจการมองใบหน้าแดงก่ำของซ่งเชี่ยนแล้วขมวดคิ้ว
“สหายหลี เธอทำเกินไปแล้วนะ! รู้ไหมว่า...”
หลีอวี่ชูไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
“หยุด หยุด หยุด
แม่ม่ายผู้กล้าต้องเคารพนับถือ
แต่นี่แม่ม่ายจะมายึดสินสมรสฉัน แล้วนอนเตียงเดียวกับคู่หมั้นของฉันน่ะหรือ?
อยากถามหัวหน้าทั้งสองท่าน พวกท่านดูแลแม่ม่ายกันแบบนี้เองหรือ?
แล้วจะยังมีใครกล้าเป็นผู้กล้าอีกไหม?
ดวงวิญญาณยังไม่ทันหายไป ก็กลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีเสียแล้ว!”
....................................
คำพูดของนางเหมือนระเบิดปรมาณู ทำเอาทุกคนหน้ามืดไปตามๆ กัน
พวกผู้หญิงที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอดรนทนไม่ได้ “หวังดี” เตือน
“หลีหนูน้อยนะ พูดจาเหลวไหลไม่ได้นะ
ใส่ร้ายทหารและแม่ม่ายผู้กล้ามันผิดกฎหมาย”
หลีอวี่ชูยืดอกเชิดหน้า
“ฉันย่อมมีหลักฐาน
ถ้าไม่เชื่อ เชิญไปดูห้องนอนทางตะวันออกนี่เดี๋ยวนี้เลย
ในตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าของสองคนนั่นวางเหมือนผัวเมียกันหรือเปล่า
รวมถึงชั้นในด้วย!
ส่วนผ้านวมกับที่นอนมงคลที่แม่ฉันอุตส่าห์หาผ้าและใยฝ้ายทำให้ อยู่บนเตียงของซ่งเชี่ยนหรือไม่?”
ผู้ตรวจการเห็นเรื่องราวลุกลามใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ จึงออกหน้าไกล่เกลี่ย
“สหายหลีน้อย ทุกอย่างอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้
เธอก็รู้ว่าหยุนไข่เป็นคนหนักแน่นในมิตรภาพ
ซ่งเชี่ยนเป็นแม่ม่ายของกองร้อยของเขาและผู้มีบุญคุณ เขาจะดูแลบ้างก็สมควรแล้ว”
หลีอวี่ชูหันไปมองชายหนุ่มอีกคนที่สง่างามน่าเกรงขามซึ่งนิ่งเงียบตลอดเวลา
“ท่านนี้คือผู้บังคับการกู้ใช่ไหม!
ฉันขอถามหน่อย
ภายใต้สถานการณ์ใด กางเกงในสีเขียวของชายกับกางเกงในลายดอกของหญิงถึงจะวางอยู่ด้วยกันได้?”
ผู้บังคับการกู้กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุก สีหน้าแปลกๆ มองนางแวบหนึ่ง
แต่ไม่ได้พูดอะไร
เดิมทีหลีอวี่ชูก็ไม่ได้หวังให้เขาตอบ
นางเตะประตูห้องทางตะวันออกผางหนึ่งต่อหน้าทุกคน เปิดตู้เสื้อผ้า
ดูสิ!
กางเกงในชายหญิงถูกพับซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ไม่ได้แยก แต่ผสมปนกันอย่างเห็นได้ชัด
กางเกงในลายดอกของผู้หญิงตัวหนึ่ง กับกางเกงในสีเขียวของทหารตัวหนึ่ง
ไม่ใช่สามีภรรยาไม่มีทางทำแบบนี้!
ทุกคนต่างพากันมองไปที่ซ่งเชี่ยนและหยางหยุนไข่ สายตานั้นเป็นนัยโดยไม่ต้องพูด
หยางหยุนไข่มองซ่งเชี่ยนปราดหนึ่ง แล้วหันกลับมา ตวาดหลีอวี่ชูด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ปรานี
“นี่มันพิสูจน์อะไรได้?
เธอสร้างเรื่องสารพัดร้อยแปดทุกวี่ทุกวัน ใครจะรู้ว่าเธอทำเองฉากเอง?”
ซ่งเชี่ยนก็ทำฮึกเหิมผยองธรรม
“หัวหน้าทั้งสอง สามีของฉันเป็นวีรบุรุษ
ให้ฉันทำเรื่องต่ำช้าอย่างนี้ ปล่อยให้กระดูกของเขายังไม่ทันเย็นได้ยังไง ยิ่งกว่านั้นฉันยังอุ้มท้องลูกของเขาที่เกิดมาพ่อตายอีก!”
หลีอวี่ชูเบะปาก
“อย่างนั้นหรือ
แล้วนี่ล่ะ?
ใครบอกฉันได้ นี่คืออะไร?”
นางกระชากซ่งเชี่ยนเข้ามา ปลดผ้าพันคอของนางออก ก็เห็นรอยแดงบนคอของซ่งเชี่ยน เป็นร่องรอยที่เกิดจากการร่วมรักของชายหญิงอย่างชัดเจน
“สวรรค์ นังแม่ม่ายมีรอยแบบนี้ไปได้ยังไง?”
“ก็เห็นกันชัดๆ ไม่แปลกที่หนูหลีจะโวย!
มิน่าหน้าร้อนยังผูกผ้าพันคอ!”
ชาติก่อนซ่งเชี่ยนเคยอวดกับนางจริงๆ แต่ตอนนั้นนางไม่เข้าใจจริงๆ ว่านั่นคืออะไร
แต่นางจากศตวรรษที่ 21 เห็นอะไรมามาก แค่รอยกระจ้อยร่อย เพื่อนสนิทของนางก็มีให้เห็นบ่อยๆ ที่คอ!
ส่วนกางเกงใน แน่นอนว่าเป็นซ่งเชี่ยนตั้งใจทำเพื่อยั่วยุนาง
แค่ครั้งนี้มาถึงยังไม่ทันได้เก็บให้เข้าที่ก็เท่านั้นเอง!
แต่ของส่วนตัวอย่างนี้วางอยู่ด้วยกัน พวกเขาไม่มีทางใสสะอาดแน่!
หยางหยุนไข่ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเดี๋ยวขาวเดี๋ยวแดงแถมยังดำ
“หลีอวี่ชู เธอทำอะไรกับซ่งเชี่ยน? เพื่อจัดการนาง เธอทำได้ทุกอย่างจริงๆ เลย!”