ช่วงพักระหว่างคาบในเช้าวันฤดูร้อน นอกจากเสียงจักจั่นแล้ว ก็มีเพียงเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมชั้นที่พูดคุยกัน
ทั้งที่เครื่องปรับอากาศกำลังทำงานอยู่ แต่เสียงอึกทึกของหนุ่มสาวในห้องเรียนกลับทำให้อากาศอบอ้าวเหนียวเหนอะหนะ ความร้อนระอุลอยอบอวลอยู่ชั้นหนึ่ง ไม่ยอมจางหายไปไหน
“คุณโฉ่ว?”
เด็กสาวผมหางม้าข้างสีเหลือง วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะของคูซึโนกิ คิน
เธอเอียงศีรษะน้อย ๆ ขยับตัวไปมา ทั้งหางม้าสั้นที่มัดไว้ด้านข้างและแขนเสื้อกันแดดที่ผูกไว้รอบเอวต่างก็แกว่งตามไปด้วย
สีหน้าของเธอเจือความฉงน ใช้ภาษาญี่ปุ่นที่ติดสำเนียงเล็กน้อยทวนคำถามของคูซึโนกิ คินอีกครั้ง “คุณโฉ่วเหรอ?”
จากนั้นเธอก็มองตามสายตาของคูซึโนกิ คินไปยังมุมห้องเรียน เมื่อสายตาหยุดอยู่บนเด็กสาวผมดำที่กำลังเท้าคางเหม่อลอย สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเข้าใจขึ้นมาทันที
“อ๋อ! อ๋อ! อ๋อ!”
เธอส่งเสียงประหลาดอยู่สองสามครั้ง ราวกับลิงกอริลลาที่ยังไม่วิวัฒนาการ
“โฉ่ว เชาจื่อ! ฉันนึกออกแล้ว! เด็กคนนั้นที่ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็ลาพักการเรียนมาตลอด ได้ยินมาว่าที่บ้านเกิดเรื่องขึ้น...”
พูดจบ เธอก็กำมือซ้ายชกลงบนมือขวาอย่างร่าเริง
“เพิ่งกลับมาเรียนช่วงนี้เองนี่นา!”
คูซึโนกิ คินมองชื่อที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเด็กสาวตรงหน้า—เดกุจิ คาเรน
และคอมเมนต์บนหน้าจอที่กลับมาคึกคักอีกครั้งเมื่อเธอเริ่มไลฟ์
【เล็บของคาเรนเปลี่ยนอีกแล้ว! รอบก่อนยังเป็นลายแพนด้าอยู่เลย รอบนี้กลายเป็นเล็บยาวสีดำสนิท สุ่มเปลี่ยนไปทุกรอบเลยเหรอ?】
【ที่แท้เชาจื่อก็มีคุณสมบัติร่างกายอ่อนแอด้วยเหรอ แต่รอบก่อนฉันไม่ทันสังเกตเลยว่ามีเด็กคนนี้อยู่ตรงมุมห้อง】
【ทั้งที่หน้าตาโดดเด่นขนาดนั้นแท้ ๆ】
เดกุจิ คาเรนเองก็เป็นนางเอกที่จีบได้ และเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทในโรงเรียนของผู้เล่น
สาวน้อยจากคันไซ นิสัยชอบแสดงออก ภายนอกดูเหมือนสาวแกล แต่พลังพิเศษของเธอก็ไม่ธรรมดา จากที่คูซึโนกิ คินสังเกตในรอบก่อน ดูเหมือนจะเป็น【ล่องหน】
พูดง่าย ๆ ก็คือสามารถลดการมีตัวตนของตัวเองลงได้
ถ้าอย่างนั้นยังไม่เห็นภาพ ลองอธิบายให้ชัดกว่านี้—ถ้าเอาพลังพิเศษของเธอไปใส่ในเกมโป๊ ก็ต้องเป็นความสามารถโกงระดับ “ล่องหน” แน่นอน
“ว่าแต่ฉันสงสัยมากกว่าอีกนะว่าเธอกับคุณไซออนจิเกิดอะไรขึ้น วันนี้อีกฝ่ายถึงได้เข้ามาคุยกับเธอก่อนด้วย?”
...ก็แค่ดำเนินเนื้อเรื่องตามปกติ คุยกับอีกฝ่ายแล้วค่าความชอบเพิ่มขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง
คูซึโนกิ คินไม่ได้ตอบ เพียงส่ายหน้า
เธอคิดว่าหลังจากได้เจอโฉ่วเชาจื่อแล้ว เนื้อเรื่องกับบทสนทนาของไซออนจิอาโออิอาจเปลี่ยนไปจากรอบก่อน
แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนแค่บางส่วนเล็กน้อย
โดยรวมยังเหมือนเดิม ถึงขั้นแลกไลน์กันหลังฝนซาลง เหมือนกับรอบก่อนทุกอย่าง
พูดไปแล้ว ต่อให้โลกนี้สมจริงแค่ไหน ก็เป็นเพียงเกมอยู่ดี ตัวละครก็แค่ทำตามเนื้อเรื่อง เป็นหุ่นเชิดที่ถูกบทบังคับให้เดินไปตามทาง
คูซึโนกิ คินรู้สึกเสียดายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
...ถ้าอย่างนั้น การปรากฏตัวของโฉ่วเชาจื่อ รวมถึงบทสนทนาสนุก ๆ เหล่านั้น ก็เป็นเพียงข้อความสำเร็จรูปที่ตั้งค่าไว้ล่วงหน้า
แม้แต่รอยยิ้มนั่นก็เป็นภาพประกอบที่เกมเตรียมไว้แล้ว
เธอส่ายหน้าอีกครั้ง ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว
...ไม่ได้ ๆ! คูซึโนกิ คิน! เธอเป็นแค่สตรีมเมอร์เกมจีบสาวคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องอินกับตัวละครในเกมขนาดนั้น!
“ฉันต้องไปห้องน้ำเติมหน้าแป๊บหนึ่ง”
เดกุจิ คาเรน สาวแกลผมบลอนด์ ใช้เล็บยาวเคาะโต๊ะของคูซึโนกิ คินสองครั้ง ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของเธอ
“คินจังไปด้วยกันไหม?”
สิ้นเสียง หน้าต่างตัวเลือกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคูซึโนกิ คิน
【เนื้อเรื่องสำคัญ โปรดเลือก】
【① ไปเติมหน้ากับคาเรน】
【② อยู่ในห้องเรียน】
เธอเคยเห็นตัวเลือกนี้ในรอบก่อนแล้ว
ถ้าเลือกไปด้วย ก็จะเข้าสู่เนื้อเรื่องของคาเรน และเพิ่มค่าความชอบ
ถ้าไม่ไป ค่าความชอบก็น่าจะไม่เพิ่มไม่ลดใช่ไหม?
ตอนนั้นเอง สายตาสนใจใคร่รู้ก็พุ่งมาจากข้างหน้า
เป็นไซออนจิอาโออิที่ถูกกลุ่มคนล้อมอยู่ อีกฝ่ายใช้นิ้วพันปลายผมเล่น พลางเหลือบมองเธอจากหางตา
รอบก่อนคูซึโนกิ คินเลือกไปด้วย นั่นแหละเป็นเหตุให้เธอพยายามปฏิบัติต่อตัวละครทุกคนอย่างเท่าเทียม จนค่าความชอบของไซออนจิอาโออิลดลง
แล้วก็เลยเข้าสู่ตอนจบแบบแย่
เพราะงั้น รอบนี้เธอต้องตั้งใจจีบคุณอาโออิ จะพูดว่า “ฉันเอาหมดทุกคน” แบบเจ้าชู้ไม่ได้แล้ว
“ขอโทษนะ คาเรน” คูซึโนกิ คินยื่นนิ้วไปจิ้มตัวเลือก ② กลางอากาศ รอยยิ้มอ่อนโยนแต่แฝงความเหนื่อยล้าปรากฏบนใบหน้า “เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ อยากฟุบพักสักหน่อย เธอไปเติมหน้าเองนะ”
“เอ๋—คินจังเปลี่ยนไปแล้ว”
เดกุจิ คาเรนยกมือกุมอกอย่างเกินจริง แล้วเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ราวกับถูกยิงเข้าที่อก ก่อนจะคร่ำครวญเหมือนหมาแพ้รัก
“ใจร้ายจัง! อาทิตย์ก่อนเธอยังไม่เป็นแบบนี้เลย! ใจผู้หญิงนี่ลึกล้ำยิ่งก้นทะเล!”
...อาทิตย์ก่อนเหรอ? ตกใจหมด นึกว่าเป็นรอบก่อนเสียอีก
รอยยิ้มบนใบหน้าคูซึโนกิ คินยังไม่เปลี่ยน แต่ในใจกระตุกวูบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
คำท้าของโฉ่วเชาจื่อเมื่อวาน ที่ให้เธอแกล้งทำเป็นนางเอกเกมจีบสาว ทิ้งปมในใจไว้ไม่น้อย จนตอนนี้พอได้ยินตัวละครอื่นพูด เธอก็สะดุ้งโหยงไปหมด
【พี่คินเริ่มตัดตัวเลือกแล้ว เพื่อคุณอาโออิถึงกับตัดคาเรนทิ้ง พฤติกรรมแฟนคลับคลั่งรักชัด ๆ】
【ว่าแต่เทพเกมจีบสาวอย่างสตรีมเมอร์ไม่คิดจะเปิดฮาเร็มจริง ๆ เหรอ?】
【ไว้เจอกันรอบหน้าแล้วกันนะน้องคาเรน รอบหน้าพี่คินคงไปจีบเธอเอง...】
【ไม่ใช่ว่าจะเลือกจีบผีสาวผมดำที่แซ่บกว่าหรอกเหรอ ยัยเชาจื่อ】
“รู้แล้วน่า~” คาเรนโบกมือ เดินลากเท้าออกจากห้องเรียน ก่อนออกไปยังไม่ลืมหันกลับมาดึงเปลือกตาลง ทำหน้าล้อเลียนใส่ “เจ้าหญิงนิทรา ขอให้ฝันถึงเจ้าชายที่รักนะ!”
ไซออนจิอาโออิที่นั่งอยู่ข้างหน้าก็หันกลับไปคุยกับเพื่อน ๆ ต่อ
ส่วนคูซึโนกิ คินฟุบหน้าลงกับโต๊ะเหมือนลูกโป่งหมดลม แม้แต่แรงจะคุยกับคนดูยังหายไปหมด
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ โฉ่วเชาจื่อซึ่งอยู่ตรงมุมห้องเรียนเห็นชัดเจนทุกอย่าง
...อย่างนี้นี่เอง เธอจะเลือกตั้งใจจีบไซออนจิอาโออิงั้นเหรอ?
เชาจื่อเท้าคาง ใช้มืออีกข้างปิดริมฝีปาก ดวงตาหรี่ลง ราวกับแมวดำที่กำลังซุ่มรอให้การล่าเริ่มต้น
ภารกิจที่เทพห่อพัสดุมอบหมายให้ เธอไม่ได้ลืมหรอก—เธอเป็นผู้สร้างเกม โดยพื้นฐานแล้วก็ต้องทำเกม เขียนเนื้อเรื่อง
จะสิงร่างตัวละครแล้วเล่นให้สนุกอย่างเดียวไม่ได้ เป้าหมายหลักยังเป็นการทำให้ผู้เล่นสนุก
อัตราการรักษาผู้เล่นเอาไว้ อัตราการรักษาผู้เล่นเอาไว้ ความหมายตามตัวก็คือโอกาสที่ผู้เล่นจะเลือกอยู่ต่อ
ถ้าถามว่าจะทำยังไงให้ผู้เล่นอยู่ต่อ...
จริง ๆ แล้วโฉ่วเชาจื่อก็พอมีไอเดียอยู่บ้าง
อย่างเช่น ทำอะไรสุดโต่งหน่อย อ่านข้อมูลส่วนตัวของผู้เล่นแล้วใช้มันข่มขู่ บังคับให้อีกฝ่ายอยู่เกิน 2 ชั่วโมง...ไม่สิ แบบนั้นสุดโต่งเกินไปหน่อย
ถึงอัตราการรักษาผู้เล่นจะเป็นตัวชี้วัดที่สำคัญมากก็เถอะ
แต่อัตราคำชมก็สำคัญเหมือนกัน
ถ้าเปิดเผยทั้งชื่อจริง ที่อยู่ วันเกิด...ของผู้เล่นออกมาจริง ๆ
อีกฝ่ายอาจปิดเกมด้วยตัวเองทันที แล้วระดมพิมพ์คำวิจารณ์แย่ ๆ เป็นร้อยตัวอักษรราวกับกำลังเล่นเปียโน จากนั้นก็ตะโกนว่า “ไอ้เวร คืนเงินมา!”
ถ้าสุดโต่งกว่านั้น อาจโดนฟ้องข้อหา “ละเมิดความเป็นส่วนตัว” อีกด้วย
...แย่เกินไปแล้ว! ผู้เล่นแบบนี้แย่มาก!
สิ่งที่ผู้เล่นเสียไปก็แค่ข้อมูลส่วนตัว แต่เธอ เชาจื่อ ในฐานะผู้สร้างเกม จะเสียทั้งคำชมและความจริงใจที่ทุ่มเทให้ในฐานะนางเอกเกมจีบสาว!
หัวใจดวงเดียว แต่เจ็บสองทาง!
เพราะงั้นแผนเปิดโปงข้อมูลส่วนตัวจึงต้องถูกปัดตกไปอย่างน่าเสียดาย
...ถ้าอย่างนั้น วิธีคิดแบบจริงจังคืออะไรล่ะ?
เชาจื่อเอามือที่เท้าคางลง แล้วใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเรียนทีละที
ในฐานะผู้สร้างเกมจีบสาวควบตำแหน่งตัวละครในเกม เธอรู้ดีเหลือเกินว่าผู้เล่นต้องการอะไร
ความรู้สึกดี ๆ ที่ได้รับ
ผู้เล่นที่เข้ามาเล่นเกมรักสาวสวย ก็แค่อยากได้รับการตอบสนองเชิงบวกที่หาไม่ได้จากคนอื่นในชีวิตจริง ผ่านทางเกม
เพราะในเกม เมื่อจีบตัวละครสาวสวยสำเร็จ สาวสวยก็จะยอมให้ดูภาพพิเศษจริง ๆ นี่นา
ถ้าอย่างนั้นเธอ เชาจื่อ ในฐานะตัวละครสาวสวย ก็แค่รอให้ผู้เล่นมาจีบเธออย่างเงียบ ๆ ก็พอแล้ว...ที่ไหนกันล่ะ
ความรู้สึกแบบนั้น สำหรับเธอแล้วมันราคาถูกเกินไป
ในมุมมองของเชาจื่อ สำหรับเกมจีบสาวที่มีนางเอกหลายคน ตัวละครแบบ “สหายร่วมรบ” ที่รักษาความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้เล่นไว้ กลับเป็นที่นิยมกว่าตัวละครที่ต้องตามจีบเสียอีก
ไม่แย่งซีน ไม่แย่งชิงความรัก ไม่เรียกร้องสถานะ
ตอนผู้เล่นจีบคนอื่นก็ยื่นข้อมูลให้ ตอนผู้เล่นเสียใจก็ยื่นกระดาษทิชชูให้
รอจนผู้เล่นถูกนางเอกคนอื่นทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำ แล้วพอหันกลับมา ก็จะพบว่า...มีนางเอก “ที่ไม่เคยมีใครสังเกต” คนหนึ่งรออยู่เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น คาแรกเตอร์ที่เธอกำหนดให้【โฉ่วเชาจื่อ】ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอนอนนิ่งเป็นศพอยู่เฉย ๆ
ต่อให้พิจารณาแค่ความยึดมั่นในตัวละคร โฉ่วเชาจื่อก็เป็นคนที่ลงมือทำอะไรเด็ดขาดมาก
โฉ่วเชาจื่อไม่เคยร้องไห้เรียกร้องสถานะ หรือเงยหน้าถามผู้เล่นว่า “ตอนนี้เราเป็นอะไรกัน?”
แต่เธอจะเป็นตัวเลือกสำรองที่ปลอดภัยของผู้เล่น
เป็นทั้งคนที่ไว้ใจได้ซึ่งอยู่เคียงข้างตลอดเรื่อง และเป็นเงาผีที่ติดตามไปไม่ห่างราวกับไอชื้นหลังฝนฤดูร้อน...เพราะงั้น ตอนนี้ก็ถึงคิวที่โฉ่วเชาจื่อต้องเป็นฝ่ายบุกแล้ว!
เชาจื่อคิดเช่นนั้นแล้วก็เลื่อนเก้าอี้ ลุกขึ้นยืน
การขยับตัวเล็กน้อยนี้ในห้องเรียนอันอึกทึกไม่น่าจะสลักสำคัญอะไร แต่กลับทำให้เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนรอบ ๆ หันมามองด้วยความสงสัย—
ก็เด็กโฉ่วที่ลาพักการเรียนไปครึ่งปี พอกลับมาแล้วก็ไม่เคยคุยกับใคร อยู่ ๆ กลับลุกขึ้นเดินไปหาใครบางคนเองงั้นเหรอ?!
ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมาอย่างคลุมเครือ เชาจื่อเดินผ่านช่องระหว่างโต๊ะเรียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มาหยุดตรงหน้าโต๊ะของคูซึโนกิ คิน
หยุดนิ่ง
“?” คูซึโนกิ คินเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองเครื่องแบบนักเรียนที่สะอาดเรียบร้อยของอีกฝ่าย พร้อมสูดกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยมาแตะปลายจมูก
เมื่อมองสีหน้าเฉยชาที่คุ้นเคยนั่น เธอก็รู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ ใบหน้านี้ซ้อนทับเข้ากับใบหน้าบนกระจกตู้โทรศัพท์เมื่อคืนวาน
...มองตอนกลางวันแล้วขาวจนน่ากลัวจริง ๆ
คูซึโนกิ คินมองผิวของอีกฝ่าย จนรู้สึกเหมือนใต้ผิวนั้นไม่มีเลือดไหลเวียนอยู่เลย
...เด็กคนนี้ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ไหมนะ?
คูซึโนกิ คินคิดพลางเลื่อนสายตาลงไปยังโบสีแดงขนาดใหญ่ตรงอกเสื้อเครื่องแบบของอีกฝ่าย
โบสีแดงกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของเจ้าของ ราวกับหัวใจกำลังกระโดดเต้น
“คุณคูซึโนกิ”
โฉ่วเชาจื่อเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน น้ำเสียงยังคงล่องลอยแผ่วเบาเหมือนเดิม ราวกับก้อนเมฆถูกสายลมพัดมาชนเข้ากับหูของคูซึโนกิ คิน “คุณชอบคุณไซออนจิใช่ไหม?”
“พรวด—แค่ก ๆ!”
คูซึโนกิ คินสำลักน้ำลายตัวเองจนเกือบขาดใจ
“เธอ...เธอพูดอะไรน่ะ คุณโฉ่ว!” เธอลดเสียงลง สายตาลนลานเหลือบไปทางกลุ่มคนข้างหน้า เมื่อแน่ใจว่าไซออนจิอาโออิไม่ได้ยินแล้ว จึงหันกลับมามองเด็กสาวผมดำตรงหน้า “ฉันกับอาโออิเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นนะ?!”
“ตอนเรียน คุณมองเธอ 27 ครั้ง”
โฉ่วเชาจื่อชูนิ้วขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เริ่มนับนิ้วเหมือนกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง “ช่วงพักมอง 13 ครั้ง ก่อนที่คุณจะปฏิเสธคุณเดกุจิเมื่อกี้ ก็คือครั้งสุดท้าย”
“มีเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ...เดี๋ยวก่อน! เธอนับละเอียดเกินไปแล้วไหม?!”
【? แอบมอง ไม่สิ น้องเชาจื่อ เธอเป็นผีหรือไง? เทียบกับพี่คินแอบมองพี่อาโออิแล้ว ฉันว่าเธอแอบมองพี่คินน่ากลัวกว่าอีกนะ】
【พี่คิน เบ็ดปลอดภัย!】
【สตรีมเมอร์ ข้างหลังมีโจรจริง ๆ นะ ระวังตัวด้วย!】
“เพราะงั้น”
โฉ่วเชาจื่อไม่สนใจใบหูที่แดงก่ำของคูซึโนกิ คิน แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อยให้สายตาอยู่ระดับเดียวกัน
ในดวงตาสีดำที่นิ่งสงบราวกับน้ำนิ่ง สะท้อนใบหน้าตื่นตระหนกของคูซึโนกิ คิน
“คุณไว้ใจฉันได้เต็มที่เลย ถ้าต้องการความช่วยเหลือเรื่องความรัก ฉันเป็นผู้ช่วยให้คุณได้เต็มที่นะ?”
“เตะฉันตาย? มัดฉันไว้?”
...คุณโฉ่ว กล้าเชิญชวนกันขนาดนี้เลยเหรอ!
【สตรีมเมอร์ผู้ไม่รู้หนังสือ! เขาไม่ได้พูดภาษาอังกฤษสำเนียงญี่ปุ่นฟังไม่รู้เรื่องสักหน่อย ออกเสียงชัดขนาดนั้นว่า ‘เชื่อฉันสิ’ ยังฟังผิดอีก】
【ปลาหมึกออกมาเข้าแถว! ก็เพราะไม่มีความรู้เกินไปนั่นแหละ! สตรีมเมอร์แค่อยากให้เขามัดตัวเองไว้ใช่ไหมล่ะ...】
【อย่าปั่นพี่คินสิ! เธอเป็นสาวสวยมัธยมปลายวัย 17 ปีตลอดกาลนะ (หมายเหตุ: 17 ปีเศษนิดหน่อย)】
【เกร็ดความรู้ ที่จริงพี่คินเลิกไปโรงเรียนตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว】
...เชื่อ! บอกว่าเชื่อฉันสิ!
หัวใจของคูซึโนกิ คินเต้นรัว เธอรีบแก้ความเข้าใจผิดเรื่องการฟังภาษาอังกฤษของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ความแดงจากลำคอลามขึ้นไปถึงศีรษะ ทั้งตัวแดงไปหมดเหมือนไข่ราชัน
...ไม่สิ เดี๋ยวก่อน
หลังจากตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว คำถามที่สำคัญกว่านั้นก็เข้ายึดครองพื้นที่แห่งเหตุผลในหัวของเธอทันที
โฉ่วเชาจื่อไม่ใช่ตัวละครที่ฉันต้องจีบหรอกเหรอ? ทำไมถึงลงมือเองเก่งขนาดนี้ เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่?
หน้าตา? สติปัญญา? ความฉลาดทางอารมณ์? ในฐานะตัวเอกของเกม เธอมีคุณสมบัติครบทั้งสามด้าน การที่นางเอกเกมจีบสาวจะชอบเธอก็เป็นเรื่องธรรมดา
เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็เรียกชื่อเธอตรง ๆ วันต่อมาก็เข้ามาคุยก่อน แถมยังสังเกตเธอตลอดทั้งคาบ แล้วยังเสนอตัวเป็นผู้ช่วยเรื่องความรักอีก—
นี่มันแอบชอบฉันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?!
คูซึโนกิ คินคิดเช่นนั้นแล้วก็เริ่มสนใจสิ่งหนึ่งขึ้นมา นั่นคือค่าความชอบของตัวละครที่จีบได้ ซึ่งเป็นของจำเป็นในเกมจีบสาว
“ตรวจสอบค่าความชอบของ【โฉ่วเชาจื่อ】”
คูซึโนกิ คินมองเด็กสาวผมดำตรงหน้าที่ยืนนิ่งไม่ขยับ แล้วท่องคำสั่งในใจ
เธอคิดว่าค่าความชอบที่โฉ่วเชาจื่อมีต่อเธอไม่มีทางต่ำแน่
ถ้าดูจากการพบกันครั้งแรกในตู้โทรศัพท์กลางคืนฝนตกเมื่อวาน ถึงเธอจะมีส่วนดึงอีกฝ่ายเข้ามาอยู่บ้าง แต่ผลลัพธ์ก็คือเธอถูกโฉ่วเชาจื่อกระโจนใส่จนล้มลงอยู่ดี
ตามสูตรสำเร็จของเกมจีบสาวทั่วไป การพบกันครั้งแรกแบบนี้ ต่อให้ค่าความชอบไม่เต็มหลอด ในเกมโป๊ก็อาจเปิดดูภาพพิเศษได้เลยด้วยซ้ำ
ที่โฉ่วเชาจื่อทำแบบนี้ ต้องเป็นเพราะมีค่าความชอบต่อฉันสูงแน่!
คูซึโนกิ คินคิดเช่นนั้นแล้วเลื่อนสายตาขึ้นไปเหนือศีรษะของเด็กสาวผมดำ
「【โฉ่วเชาจื่อ】ค่าความชอบปัจจุบัน: 0」
คูซึโนกิ คิน: ?
เอ๊ะ? อาจารย์ ค่าความชอบเป็น 0 นี่หมายความว่ายังไง...