“ผ่านไปเหรอ?”
สีหน้าของเฉินเยี่ยนยังคงเคร่งขรึมจนน่ากลัว
“นายคิดว่านั่นเป็นทางด่วนหรือไง?”
“นั่นคือเส้นทางที่เครื่องบินขับไล่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเปิดทางให้เรา!”
“ปีกของเครื่องบินขับไล่ เจ-10ซี กว้างไม่ถึงสิบเมตร มันผ่านได้! แต่ปีกของเรากว้างเกินสามสิบสี่เมตร! บอกฉันมาสิว่าจะผ่านไปได้ยังไง!”
“นี่...”
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเหลียงตงพลันแข็งค้าง
จริงด้วย
ช่องว่างกว้างยี่สิบเมตร
ปีกกว้างสามสิบสี่เมตร
แล้วจะผ่านไปได้ยังไงกันวะ?
แค่ปีกแตะโดนกำแพงเมฆสองข้างเพียงนิดเดียว ก็จะถูกกระแสลมอันน่าสะพรึงกลัวฉีกเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา!
“แล้ว...แล้วจะทำยังไงดี?”
เสียงของเหลียงตงกลับมาสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง
“ทางรอดเพียงทางเดียวของเราอยู่ตรงนั้น”
เฉินเยี่ยนจ้องช่องว่างที่กำลังปิดลงอย่างช้า ๆ เขม็ง แววตาฉายชัดถึงความบ้าบิ่นที่พร้อมเสี่ยงเดิมพัน
“ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว!”
“เสี่ยงดูสักตั้ง!”
“เหลียงตง!”
เขาตะโกนลั่นขึ้นมาทันที
“ครับ!”
เหลียงตงสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงตะโกนของเขา แล้วนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว
“เพิ่มแรงขับเป็น 95%!”
“เก็บฟลูแลปีกไว้ที่ระดับ 1!”
“จับตาดูอุณหภูมิเครื่องยนต์กับมาตรวัดท่าทางให้ดี! ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รายงานทันที!”
คำสั่งต่อเนื่องกันเป็นชุด ชัดเจนและรวดเร็ว!
“รับทราบ!”
เหลียงตงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดในหัวทิ้ง มือทั้งสองข้างเริ่มควบคุมแผงหน้าปัดอย่างรวดเร็ว
ความกลัวถูกสัญชาตญาณของมืออาชีพกดข่มเอาไว้แน่นในชั่วขณะนี้!
เครื่องบินทั้งลำราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากคันศร