แต่เฉินเยี่ยนไม่มีเวลาไปสนใจเขาแล้ว
เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปน กล้ามเนื้อบนแขนเกร็งเป็นมัดๆ
เหงื่อเย็นชุ่มโชกชุดนักบินของเขาไปหมดแล้ว
เมื่อครู่เขาใช้แรงไปแทบทั้งหมด
“หวังจื้อกัง...แกจะพาพวกเราไปไหนกันแน่!”
เฉินเยี่ยนกัดฟัน จ้องภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ข้างหน้าและใกล้เข้ามาทุกที
รวมถึงเครื่องบินขับไล่ เจ-10ซี ที่แทบจะพุ่งชนภูเขาน้ำแข็งเข้าไปแล้วลำนั้นด้วย!
“เหลียงตง!”
“ถ้ายังไม่ตายก็เรียกสติกลับมาซะ!”
“พวกเราตามเขาไป!”
“อะไรนะ?”
เหลียงตงเงยหน้าขึ้น มองเฉินเยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ
“พี่เฉิน...พี่...พี่บ้าไปแล้วเหรอ?”
“ข้างหน้าเป็นทางตันนะ!”
“พุ่งชนเข้าไปก็ตายกันพอดี!”
“หุบปาก!”
แววตาของเฉินเยี่ยนเย็นเยียบจนน่าขนลุก
“ฉันจะพูดอีกครั้ง”
“พวกเรา ตามเขาไป”
“หวังจื้อกังไม่มีทางพาพวกเราไปตายหรอก!”
“เขาต้องมีเหตุผลของเขาแน่!”
เมื่อเห็นท่าทีดื้อดึงจนแทบคลุ้มคลั่งของเฉินเยี่ยน จู่ๆ เหลียงตงก็รู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลสิ้นดี
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วจับแผงหน้าปัดตรงหน้าไว้อีกครั้ง
ช่างเถอะ
ตายก็ตาย
ได้ตายพร้อมกับเอซกองทัพอากาศสองคน ดูท่าจะ...ไม่ขาดทุนเท่าไรนะ?
“ได้!”
“พี่เฉิน!”
“ผมเชื่อพี่!”
“วันนี้ต่อให้ต้องลงนรก ผมก็จะไปกับพี่!”
แววตาของเหลียงตงพลันเด็ดเดี่ยวขึ้นเช่นกัน!
“รักษาคันเร่งไว้!”
“ประคองทิศทางเครื่องบินให้มั่นคง!”
“พุ่งไปเลย!”
“ได้!”
เฉินเยี่ยนตะโกนลั่น
เขากระชากคอนโทรลไปข้างหน้าอย่างแรง
ยิ่งเข้าใกล้
กระแสลมก็ยิ่งปั่นป่วน!
เครื่องบินเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยแรงเหวี่ยงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!