สายตาของทุกคนหันขวับมาจับจ้องเฉินเยี่ยนพร้อมกัน
เฉินเยี่ยนพิงขอบโต๊ะเงียบมาตลอด
เขายืดตัวขึ้นแล้วเอ่ยปาก
“ฉันจะเล่าสภาพจริงของเครื่องบินให้ฟัง พอพูดจบแล้วค่อยคิดหาทางกัน”
“ความเสียหายของเครื่อง 787 ตอนนี้ ฉันขอไล่ให้ฟัง หางระดับแนวนอนถูกยิงทะลุสองจุด ชุดขับหางเสือพังใช้การไม่ได้ ระบบไฮดรอลิกสามชุดรั่วไปสองชุดครึ่ง โครงยึดเครื่องยนต์ซ้ายมีรอยร้าว”
อวี้ต้าเป่าช่วยเสริมจากข้าง ๆ
“กล่องอะไหล่ในโรงเก็บเครื่องบินก็ถูกขนไปเกลี้ยงแล้ว หมุดย้ำสักตัวก็ไม่เหลือ วัสดุซ่อมบำรุงการบินน่ะเหรอ ไม่มี อุปกรณ์ช่างก็ไม่มี เหลือแค่ของในกล่องเครื่องมือฉันนิดหน่อย”
“พูดง่าย ๆ ก็คือ”
เฉินเยี่ยนมองทุกคน “สภาพเครื่องบินลำนี้ ต่อให้ซ่อมตามปกติก็ซ่อมไม่ไหว สนามบินก็ไม่มีอุปกรณ์สำหรับซ่อมด้วย”
“ถ้าไปกับทหารรัฐบาลตอนอพยพล่ะ?” กู้ม่านถาม “พวกเขาไม่ได้จะไปเมืองเอกจังหวัดเหรอ? เราตามขบวนรถไปก็ได้”
“ไม่ได้”
เฉินเยี่ยนส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด
“ถ้าชาวจีนโพ้นทะเลหลายร้อยคนไปกับขบวนรถทหารรัฐบาล ความเร็วก็จะช้าลง พวกเขาไม่มีทางหยุดรอเรา ระหว่างทางถ้าพวกติดอาวุธซุ่มโจมตี อีกฝ่ายก็ต้องปกป้องกำลังพลของตัวเองก่อน ส่วนเราก็แค่ถูกลากเข้าไปพัวพัน”
“เรื่องรถบรรทุกน้ำมันก็เป็นตัวอย่าง เดินทางยังไม่ถึงสิบกิโลเมตร โดนจรวดลูกเดียว รถกับน้ำมันหายวับไปหมด”
“เดินก็มีแต่ตาย รออยู่ก็มีแต่ตาย ทางเดียวคือบิน”
“แต่เครื่องบินซ่อมไม่ได้แล้วนี่!”
เหลียงตงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ มือขยี้ผม “ซ่อมไม่ได้แล้วจะบินยังไง? แบบนี้ก็วนเป็นวงจรตายชัด ๆ!”