ก้าวสุดท้าย
เฉินเยี่ยนคว้าขอบประตูห้องนักบินไว้ แล้วอาศัยแรงพลิกตัวเข้าไปด้านใน
กระจกบังลมด้านขวาของห้องนักบินแตกละเอียดจนหมด เกิดเป็นช่องโหว่ขนาดมหึมา
ลมกรรโชกพัดทะลักเข้ามาทางช่องแตกอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงหวีดแหลม
ร่างท่อนบนของนักบินผู้ช่วยถูกดูดออกไปนอกหน้าต่างจนหมด เหลือเพียงขาสองข้างที่ยังติดค้างอยู่ในห้องนักบินอย่างสิ้นหวัง สั่นสะท้านอย่างรุนแรงไปตามกระแสลม
ส่วนกัปตันบนที่นั่งนักบินหลักมีเลือดเต็มศีรษะ บาดแผลบนหน้าผากลึกจนเห็นกระดูก
มือข้างหนึ่งของเขากำคอนโทรลไว้แน่น อีกข้างพยายามคว้าตัวนักบินผู้ช่วยกลับมาอย่างไร้ผล แต่เห็นได้ชัดว่าร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว สติเริ่มเลือนราง
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงกระแทกหนักดังมาจากด้านหลัง
หัวหน้าแอร์ฮอสเตสใช้แรงทั้งหมดที่มี ในที่สุดก็ปิดประตูห้องนักบินบานหนาหนักได้สำเร็จ!
“ปัง!”
เมื่อประตูห้องนักบินล็อกสนิท ลมกรรโชกที่แทบจะฉีกคนให้ขาดเป็นสองท่อนก็อ่อนกำลังลงทันที
แม้ช่องหน้าต่างที่แตกจะยังคงมีอากาศรั่วออกไปอย่างรุนแรง แต่อย่างน้อยแรงดันภายในห้องโดยสารก็อยู่ในการควบคุมแล้ว
“เฮ้! ตื่นสิ!”
เฉินเยี่ยนพุ่งไปข้างกัปตันแล้วตะโกนเสียงดัง
เมื่อถูกตะโกนใส่ สายตาที่เลื่อนลอยของกัปตันก็กลับมาโฟกัสได้ชั่วขณะ
เขามองเฉินเยี่ยน แล้วมองนักบินผู้ช่วยที่อยู่นอกหน้าต่าง ริมฝีปากขยับคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง
“คุณบาดเจ็บอยู่! ส่งเครื่องให้ฉัน!” น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนหนักแน่นเด็ดขาด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กัปตันก็สะดุ้งไปทั้งตัว
เขาจ้องเฉินเยี่ยนด้วยสายตาระแวดระวังและต่อต้านอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังถามว่า คุณเป็นใคร? คิดจะทำอะไร?
“ไสหัวออกไป!”
กัปตันเค้นคำสามคำออกมาจากซอกฟัน
“นี่เป็นเครื่องบินของฉัน! อย่าหวังว่าใครจะมาแตะต้องมัน!”
เขาเป็นนักบินมากประสบการณ์ กฎข้อแรกในคู่มือความปลอดภัยการบินคือห้ามบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าห้องนักบินเด็ดขาด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแตะต้องเครื่องบิน!
นี่คือกฎเหล็กที่ฝังอยู่ในกระดูกของเขา!
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง?!”
เฉินเยี่ยนแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา
ถึงเวลาแบบนี้แล้ว ยังจะยึดติดกับกฎนั่นอีกหรือ?
“ถ้ายังไม่ให้ฉันจัดการ พวกเราทุกคนได้ตายไปพร้อมกับคุณแน่!”
เขาชี้ไปที่มาตรวัดระดับความสูงบนแผงหน้าปัดซึ่งกำลังลดฮวบ และสัญญาณเตือนสีแดงที่กะพริบไม่หยุด ก่อนตะโกนลั่น
“ดูสิ! เครื่องบินกำลังร่วงหล่น! คุณจะพาคนเป็นร้อยไปตายด้วยกันหรือไง?!”
ใบหน้าของกัปตันซีดเผือด เลือดไหลลงมาตามแก้มและหยดลงบนเครื่องแบบ
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายแค่ไหน
แต่เขาทำไม่ได้
เขาไม่อาจฝากชีวิตคนเป็นร้อยไว้ในมือคนแปลกหน้าที่ไม่รู้ที่มาที่ไปได้!
“ฉัน... ฉันยังไหว...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
เฉินเยี่ยนก็คร้านจะเสียเวลาพูดกับเขาแล้ว
เวลาเท่ากับชีวิต!
“คลิก”
เสียงปลดล็อกดังขึ้นอย่างชัดเจน
เฉินเยี่ยนเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยของกัปันทันที
“คุณทำอะไรน่ะ!”
กัปตันทั้งตกใจทั้งโกรธ พยายามขัดขืน
แต่เฉินเยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้เขาแม้แต่น้อย
เขาคว้าไหล่กัปตันแล้วกระชากออกจากที่นั่งนักบินหลักอย่างหยาบกระด้าง ก่อนผลักไปยังที่นั่งผู้สังเกตการณ์ด้านข้าง
“ตอนนี้อยู่นิ่ง ๆ ไป!”
น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนเด็ดขาดจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็รีบนั่งลงบนที่นั่งนักบินหลัก
กัปตันที่ถูกผลักไปด้านข้างถึงกับอึ้ง
เขาจ้องเฉินเยี่ยน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและสงสัย
หากชายหนุ่มคนนี้ทำพลาดแม้แต่ครั้งเดียว เขาจะพุ่งเข้าไปแย่งการควบคุมเครื่องบินกลับมาทันที!
ต่อให้ต้องตาย เขาก็จะตายบนที่นั่งนักบินของตัวเอง!
เฉินเยี่ยนนั่งลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
มือทั้งสองของเขาเคลื่อนไหววูบไวดุจสายฟ้า กวาดผ่านแผงหน้าปัดและแผงควบคุมอันซับซ้อนเบื้องหน้า
ข้อมูลและค่าต่าง ๆ นับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมองของเขาอย่างรวดเร็ว
เครื่องบินโดยสารเอ319-100 ติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนซีเอฟเอ็ม56-5บีสองเครื่อง ความเร็วเดินทางสูงสุด 0.82 มัค เพดานบินใช้งาน 12,000 เมตร...
บ้าจริง!
ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติเสียหายทั้งหมดแล้ว!
แผงหน้าปัดมืดสนิท ไฟแสดงสถานะทุกดวงส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง
ทางเลือกเดียวที่เหลือคือบังคับเครื่องด้วยมือ!
เฉินเยี่ยนสูดหายใจลึก มือทั้งสองกำคอนโทรลไว้อย่างมั่นคง
หน้าต่างที่แตก อากาศเบาบางบนที่สูง และลมกรรโชก ทำให้เขาหายใจลำบากขึ้นเล็กน้อย
ในตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามา ส่งหน้ากากออกซิเจนให้เขา
เป็นกัปตันที่บาดเจ็บคนนั้น
แม้เขาจะยังจ้องเฉินเยี่ยนเขม็ง แต่ก็ยังตัดสินใจอย่างที่นักบินมืออาชีพควรทำ
ไม่ว่าอย่างไร ต้องรักษาสภาพร่างกายของนักบินไว้ก่อน
เฉินเยี่ยนไม่หันกลับไป เขาคว้าหน้ากากออกซิเจนมาสวมทันที การสูดออกซิเจนบริสุทธิ์ทำให้สมองอันมึนงงของเขากระจ่างขึ้น
สายตาของเขากวาดผ่านมาตรวัดตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
ความสูง: 9,200 เมตร และกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง
ความเร็ว: 650 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
อัตราการลดระดับ: 1,500 เมตรต่อนาที!
สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิดไว้เสียอีก!
หากเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เกินห้านาที เครื่องบินจะเสียหายจนแตกสลายกลางอากาศ เพราะบินต่ำเกินไปและโครงสร้างได้รับความเสียหาย!
แถมนักบินผู้ช่วยยังห้อยอยู่นอกหน้าต่างด้วย!
เฉินเยี่ยนมองชายผู้น่าสงสารที่ถูกลมกรรโชกกระแทกไปมาไม่หยุด
ต้องช่วยเขาให้ได้!
เฉินเยี่ยนไม่พูดอะไร เพียงหันกลับไปอย่างรวดเร็วแล้วส่งสัญญาณมือให้กัปตัน
เป็นท่าก้มดิ่งลง ก่อนเชิดหัวขึ้นอย่างฉับพลัน
นี่เป็นภาษามือที่นักบินเครื่องบินขับไล่ของกองทัพอากาศใช้เฉพาะตอนทำท่าผาดโผนบางอย่าง
กัปตันชะงักไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจความหมายของเฉินเยี่ยนในทันที
เขาคิดจะใช้การดิ่งลงแล้วดึงเครื่องขึ้นอย่างรุนแรง เพื่ออาศัยการเปลี่ยนแปลงของกระแสลม “ดึง” นักบินผู้ช่วยกลับเข้ามา!
“ไม่ได้!”
กัปตันตะโกนลั่นโดยไม่ต้องคิด
“คุณบ้าไปแล้ว! ทำแบบนั้นเครื่องบินจะพังเป็นชิ้น ๆ!”
เครื่องบินโดยสารไม่ใช่เครื่องบินขับไล่!
การบังคับเครื่องขั้นสุดขีดแบบนี้จะทำให้แรงที่กระทำต่อโครงเครื่องบินเกินขีดจำกัดความแข็งแรงในพริบตา!
ถึงตอนนั้นจะช่วยนักบินผู้ช่วยกลับมาได้หรือไม่ก็ไม่รู้ แต่เครื่องบินต้องแตกสลายกลางอากาศแน่นอน!
แต่เฉินเยี่ยนไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา
“นั่งให้ดี”
เขาพูดเพียงสามคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
วินาทีถัดมา
เขาผลักคอนโทรลไปข้างหน้าอย่างแรง!
เครื่องบินโดยสาร A319 ทั้งลำราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดหัวลงอย่างหนักหน่วง
หัวเครื่องก้มลงในมุมเกือบสามสิบองศา พุ่งดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่างโดยตรง!
“อ๊าก!”
กัปตันร้องด้วยความตกใจ ร่างถูกกดติดกับเบาะอย่างแน่นหนา
เขามองเมฆนอกหน้าต่างที่พุ่งผ่านขึ้นไปอย่างรวดเร็ว และตัวเลขบนมาตรวัดระดับความสูงที่ลดลงอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วชวนขวัญผวา
จบกันแล้ว!
ไอ้คนบ้า!
มันจะทำลายเครื่องบินลำนี้!
แต่สีหน้าของเฉินเยี่ยนกลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
เขากดคอนโทรลไว้แน่น มือหนึ่ง ขณะใช้เท้าควบคุมหางเสืออย่างแม่นยำ เพื่อแก้ทิศทางที่เบี่ยงเบนเพราะโครงเครื่องบินเสียหาย
ในตอนนี้สมองของเขาคือคอมพิวเตอร์ที่เที่ยงตรงที่สุด
ความเร็ว ความสูง ความกดอากาศ ความเร็วลม...
ข้อมูลทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
เขากำลังรอ
รอจังหวะหนึ่ง
จังหวะที่จะชิงคนคนหนึ่งกลับมาจากมือมัจจุราช!
ตอนนี้แหละ!
ประกายวาบขึ้นในดวงตาของเฉินเยี่ยน
เขากระชากคอนโทรลเข้าหาตัวอย่างแรงสุดกำลัง ดึงมันเข้าหาหน้าอก!
“หึ่งงง...”
เครื่องบินทั้งลำส่งเสียงครางราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว
ปีกเครื่องบินโค้งงอเป็นแนวโค้งน่าตกใจภายใต้แรงจีมหาศาล
เครื่องบินที่เพิ่งดิ่งลงอย่างรวดเร็วถูกเชิดหัวขึ้นอย่างฝืนแรง ก่อนทะยานพุ่งสู่ท้องฟ้าด้วยท่าทีดุดันยิ่งกว่าเดิม!
ในจังหวะที่ดึงขึ้นและกระชากกลับนี้เอง
กระแสลมอันทรงพลังพุ่งเข้าปะทะร่างของนักบินผู้ช่วยที่ห้อยอยู่นอกหน้าต่างในทันที
แรงดูดมหาศาลที่เคยดึงเขาออกไป กลับกลายเป็นแรงผลักให้เข้ามาด้านใน!
“ตุบ”
ร่างที่แข็งทื่อของนักบินผู้ช่วยถูกแรงนั้นกระชากกลับเข้ามาในห้องนักบิน แล้วตกกระแทกพื้นอย่างแรง
“เร็ว! สวมหน้ากากออกซิเจนให้เขา!”
เฉินเยี่ยนตะโกนโดยไม่หันกลับไปมอง
กัปตันได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบพุ่งเข้าไปหยิบหน้ากากออกซิเจนสำรองมาสวมให้ นักบินผู้ช่วยอย่างลนลาน