“เชี่ย…”
เขาอั้นอยู่นาน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้แค่สองคำนี้
“คลาดไปเท่าไร?”
หลิวฉางเจี้ยนถาม
“ไม่รู้”
เสียงของเฉินเยี่ยนนิ่งจนน่ากลัว
“ยังไงก็ไม่โดน ช่างมันก่อน เล็งไปที่ทางวิ่ง”
บนพื้นดิน หลังจรวดพุ่งผ่านไปได้ไม่นาน บริเวณรอบสนามบินก็เกิดระเบิดขึ้น
กระสุนปืนครกตกลงมาเป็นชุด ๆ
ไฟทางวิ่งสว่างเกินไป
ในเมืองที่มืดจนยื่นมือออกไปก็ยังมองไม่เห็น นี่คือแถบแสงที่สะดุดตาที่สุด
ทั้งสองฝ่ายที่กำลังปะทะกันต่างก็เห็นมัน
กระสุนตกลงบริเวณขอบสนามบิน เปลวไฟปะทุขึ้นเป็นระลอก เศษหินกระเด็นว่อน
กระจกหอควบคุมสั่นจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ
ตอนเฝิงหมิงอวี่พุ่งเข้ามา ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“ที่ปรึกษาจง! ปิดไฟ! ต้องปิดเดี๋ยวนี้!”
“ปิดไฟแล้วเครื่องบินจะลงจอดยังไง?”
จงต้าเหวยไม่แม้แต่จะหันกลับมา
“ลงไม่ได้ก็ต้องปิด!”
เฝิงหมิงอวี่คว้าแขนเขาไว้
“ดูข้างนอกสิ! กระสุนยิงเข้ามาในสนามบินแล้ว! ยังมีเพื่อนร่วมชาติหลายร้อยคนหลบอยู่ในสนามบิน ถ้ายังเปิดไฟสว่างอยู่ กระสุนจะตกใส่อาคารผู้โดยสารแล้ว! ชีวิตสองร้อยคนบนเครื่องบินเป็นชีวิต แล้วชีวิตหลายร้อยคนบนพื้นดินไม่ใช่หรือไง?”
“เฝิงหมิงอวี่!”
จงต้าเหวยสะบัดมือเขาออกอย่างแรง
“เครื่องบินกำลังเข้าสู่ช่วงเข้าใกล้สนามบินแล้ว ปิดไฟตอนนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตคนทั้งลำไปทิ้ง!”
“ถึงอย่างนั้นก็เอาทั้งสนามบินไปฝังด้วยไม่ได้!”
ทั้งสองตะโกนใส่กันอยู่ในหอควบคุม ไม่มีใครยอมใคร
ซือหยวนยืนคั่นกลาง ร้อนใจจนเดินวนไปมา
“หยุดเถียงกันได้แล้ว เครื่องบินใกล้จะ…”
ไม่มีใครฟังเขา
เฝิงหมิงอวี่ตาแดงก่ำ ฉวยจังหวะที่จงต้าเหวยหันหลังแล้วพุ่งไปยังแผงควบคุม