มือของเฉินเยี่ยนเอื้อมไปหาคันบังคับแรงขับย้อนกลับ
“อย่าแตะ!” หลิวฉางเจี้ยนคว้าข้อมือเขาไว้ “นายบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าทางวิ่งสภาพเป็นยังไง? ไม่ได้รับการซ่อมบำรุงมานาน หลุมบ่อเต็มไปหมด ถ้าเปิดแรงขับย้อนกลับ แรงขับไม่สมดุล เครื่องบินจะถูกเหวี่ยงออกไปทันที!”
“ถูกเหวี่ยงออกไปยังดีกว่าพุ่งเลยทางวิ่ง!” เฉินเยี่ยนสะบัดมือเขาออก “ดูความเร็วสิ! เหลือทางวิ่งอีกเท่าไร?”
สุดทางวิ่งเป็นพื้นที่รกร้าง พ้นพื้นที่รกร้างไปก็เป็นคูน้ำ ถ้าพุ่งออกไป หัวเครื่องจะทิ่มลงคู ลำตัวหัก ไฟลุก ไม่มีใครรอดสักคน
หลิวฉางเจี้ยนจ้องมาตรวัดความเร็วอยู่ครึ่งวินาที
แค่ครึ่งวินาทีเท่านั้น
“เอาวะ” เขาวางมือบนคันบังคับแรงขับย้อนกลับเช่นกัน “จะตายก็ตายด้วยกัน จะรอดก็รอดด้วยกัน ลุย!”
“แบบนี้สิถึงจะใช่” เฉินเยี่ยนแสยะยิ้ม “หนึ่ง สอง ดึง!”
มือทั้งสองข้างออกแรงพร้อมกัน คันบังคับแรงขับย้อนกลับถูกกระชากลงอย่างแรง
เครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ แรงขับย้อนกลับกระชากเครื่องบินให้ชะลออย่างฉับพลัน เครื่องบินโบอิง 787 ทั้งลำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เข็มบนแผงหน้าปัดกระดิกอย่างบ้าคลั่ง
ประสิทธิภาพการลดความเร็วเห็นได้ชัด แต่ผลข้างเคียงก็ตามมาทันที
แรงขับของเครื่องยนต์ทั้งสองข้างไม่เท่ากัน หัวเครื่องเริ่มเบนไปทางซ้ายอย่างควบคุมไม่ได้
“หัวเครื่องเบนซ้าย!” หลิวฉางเจี้ยนตะโกน
“เห็นแล้ว!” เส้นเลือดบนแขนทั้งสองข้างของเฉินเยี่ยนปูดโปน เขากำคอนโทรลแน่นแล้วกดไปทางขวาสุดแรง