ทุกคนขึ้นเครื่องบินโดยสารแอร์บัส A320
ภายในห้องโดยสารยังว่างเปล่า ไม่มีผู้โดยสารสักคน
“ทุกคนฟังให้ดี! ตรวจสอบอุปกรณ์ฉุกเฉินตามขั้นตอน!”
เสียงของกู้ม่านดังขึ้นในห้องโดยสารอันเงียบสงัด กังวานชัดเจนและหนักแน่น
“ถังออกซิเจน ถังดับเพลิง ไฟฉายฉุกเฉิน เสื้อชูชีพ ห้ามขาดแม้แต่ชิ้นเดียว!”
“ซ่งเสี่ยว เคอซิน พวกเธอสองคนดูแลห้องโดยสารส่วนหน้า”
“จงอิง อวี่หรู ตามฉันไปตรวจห้องโดยสารส่วนหลัง”
“ตรวจเสร็จแล้วนับจำนวนให้ครบ จากนั้นรายงานฉัน!”
“รับทราบค่ะ พี่ม่าน!”
สาว ๆ ตอบรับพร้อมกัน
พวกเธอแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ตรวจสอบอุปกรณ์ฉุกเฉินตามจุดต่าง ๆ ในห้องโดยสารอย่างชำนาญ
ขณะเดียวกัน ภายในห้องนักบิน
พนักงานภาคพื้นคนหนึ่งถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามา
“กัปตันเฉิน นี่ใบอนุญาตปล่อยเครื่องกับใบตรวจสอบ รบกวนตรวจทานแล้วเซ็นชื่อด้วยครับ”
“ขอบใจ”
เฉินเยี่ยนรับแฟ้มเอกสารมา สายตากวาดผ่านข้อมูลแต่ละรายการอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ปริมาณเชื้อเพลิง การถ่วงดุลเครื่องบิน สภาพทางเทคนิค...
เมื่อยืนยันข้อมูลทั้งหมดแล้ว เขาก็หยิบปากกาขึ้นมา ตวัดสองครั้งแล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไป
หลังพนักงานภาคพื้นออกไป ประตูห้องนักบินก็ปิดลง
อวี้ต้าเป่านั่งอยู่ที่นั่งผู้ช่วยนักบินด้านขวา มือถือใบตรวจสอบเล่มหนา เริ่มรายงานทีละรายการ
“จอแสดงการบินหลักฝั่งซ้ายปกติ”
“จอแสดงการบินหลักฝั่งขวาปกติ”
“ระบบนำทางเริ่มต้นเสร็จสิ้น ระบบอ้างอิงเฉื่อยจัดแนวปกติ”
“ค่าพารามิเตอร์เครื่องยนต์แสดงผลปกติ”
เฉินเยี่ยนฟังเงียบ ๆ สายตาไล่ไปตามแผงมาตรวัดที่เรียงแน่นอยู่เบื้องหน้า บางครั้งก็ยื่นมือไปหมุนปุ่มปรับ
ส่วนเหลียงตงนั่งอยู่บนที่นั่งผู้สังเกตการณ์ด้านหลังเขา กอดอกหลับตา ท่าทางราวกับว่าเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตนเอง
“เรียบร้อย ตรวจสอบมาตรวัดเสร็จแล้ว”
อวี้ต้าเป่าอ่านรายการสุดท้ายจบก็ถอนหายใจยาว
เฉินเยี่ยนพยักหน้า
“ต้าเป่า เดินตรวจรอบเครื่อง”
“ได้ครับ!”
อวี้ต้าเป่าปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วลุกออกจากห้องนักบินทันที