ทันทีที่สบตากับเฉินเยี่ยน เหลียงตงก็เผลอปล่อยมือออกโดยไม่รู้ตัว
เฉินเยี่ยนไม่สนใจเขาอีก หันไปหาอวี้ต้าเป่าที่แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
“อวี้ต้าเป่า”
“คะ…ครับ!” อวี้ต้าเป่าสะดุ้งเฮือก แล้วนั่งตัวตรงขึ้นตามสัญชาตญาณ
“ทำรายการตรวจสอบก่อนบิน เปิด APU ขออนุมัติถอยออกจากหลุมจอด”
คำสั่งของเฉินเยี่ยนกระชับชัดเจน ไร้อารมณ์ใด ๆ
อวี้ต้าเป่าชะงักงัน
เขาอ้าปากค้าง มองเฉินเยี่ยน แล้วหันไปมองเหลียงตงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง?” น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนเย็นลง
“ได้…ได้ยินครับ!” อวี้ต้าเป่าสะท้านไปทั้งตัว แทบจะอาศัยความจำของกล้ามเนื้อ มือสั่น ๆ เริ่มลงมือกับแผงควบคุมตรงหน้า
“APU สตาร์ต”
“ภาคพื้น ภาคพื้น สายการบินอวิ๋นหาง เที่ยวบิน 9361 ขออนุมัติถอยออกจากหลุมจอด”
พอเห็นอวี้ต้าเป่าเริ่มปฏิบัติตามคำสั่ง ดวงตาของเหลียงตงก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
“เฉินเยี่ยน! นายทำตามอำเภอใจชัด ๆ! ฉันจะรายงานเรื่องนายกับบริษัท! นายกำลังฆ่าคน!” เขาคำรามเสียงต่ำ
เฉินเยี่ยนไม่สนใจคำขู่ของเขา แต่เปลี่ยนช่องสื่อสารทันที แล้วหยิบไมโครโฟนขึ้นมา
นิ้วของเขาหมุนปุ่มเลือกความถี่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหาช่องสัญญาณที่ไม่ค่อยได้ใช้อย่างแม่นยำ
“สำนักงานควบคุมจราจรทางอากาศภาคตะวันตกเฉียงใต้ ที่นี่กัปตันเฉินเยี่ยนจากสายการบินอวิ๋นหาง เที่ยวบิน ZH9361”
เหลียงตงชะงักไปเมื่อได้ยินการเรียกขานนี้
สำนักงานควบคุมจราจรทางอากาศภาคตะวันตกเฉียงใต้?
เขาติดต่อไปยังหน่วยควบคุมจราจรทางอากาศโดยตรงเลยเหรอ?!
นี่เป็นสิทธิ์ติดต่อข้ามลำดับชั้นที่กัปตันจะได้รับก็ต่อเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินระดับสูงสุดเท่านั้น!
ไม่นานก็มีเสียงตอบกลับจากอีกฝั่งของช่องสัญญาณ เป็นเสียงชายวัยกลางคนที่ฟังดูสุขุมหนักแน่น
“เที่ยวบิน ZH9361 ผมเป็นหัวหน้านักควบคุมจราจรทางอากาศประจำเวรของสำนักงานควบคุมจราจรทางอากาศภาคตะวันตกเฉียงใต้ เชิญพูด”
เฉินเยี่ยนพูดเร็วมาก แต่ทุกคำชัดเจนผิดปกติ