ในห้องโดยสาร เงียบงันอยู่ไม่กี่วินาที
จากนั้นไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้องไห้ออกมาก่อน แล้วทั้งห้องโดยสารก็ระเบิดเสียงร้องไห้และเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้อง
“หยุดแล้ว! เครื่องบินหยุดแล้ว!”
“ยังมีชีวิตอยู่! พวกเรายังมีชีวิตอยู่!”
ม่อจื่อทรุดตัวอยู่บนที่นั่ง น้ำตาเปรอะเต็มหน้า ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ
“ชาตินี้ฉัน……ชาตินี้ฉันจะไม่ขึ้นเครื่องบินอีกแล้ว……”
พูดจบเธอก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค
“ไม่สิ ถ้ากัปตันยังเป็นคนเดิม ฉันก็จะขึ้นอีก”
ผู้โดยสารรอบข้างได้ยินดังนั้น ร้องไห้ไปก็หัวเราะออกมาไป
พนักงานต้อนรับบนเครื่องกอดกันร้องไห้เป็นกลุ่ม
กู้ม่านเช็ดหน้า แล้วเริ่มปฏิบัติหน้าที่ด้วยเสียงแหบพร่า
“ทุกตำแหน่งเตรียมพร้อม! เตรียมจัดการอพยพ! นับจำนวนคน!”
“รับทราบ!”
เฉินเคอซิน เฝิงอวี่หรู จงอิง และซ่งเสี่ยวเช็ดน้ำตา ก่อนรีบเข้าประจำตำแหน่งของตัวเอง
ในวินาทีนั้น ความเป็นมืออาชีพเอาชนะความหวาดกลัวและความหวั่นผวาหลังเหตุการณ์ได้ทั้งหมด
ในหอควบคุม นักควบคุมจราจรทางอากาศหญิงมองเครื่องบินที่จอดอยู่ตรงปลายทางวิ่ง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง จนต้องทิ้งตัวกลับลงบนเก้าอี้
เธอคว้าไมโครโฟนขึ้นมา ตะโกนออกไปทั้งน้ำเสียงสะอื้น
“เที่ยวบิน HU7463! พวกคุณทำสำเร็จแล้ว! ทำสำเร็จแล้ว!”
ในห้องควบคุมจราจรกลาง หลิวเฟิงถอนหายใจยาว ร่างทั้งร่างโงนเงนไปวูบหนึ่ง ก่อนเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ จะรีบคว้าไว้
เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องราวฟ้าร้องขึ้นทั่วห้องทันที
บางคนตบโต๊ะ บางคนกอดกัน บางคนแอบเช็ดน้ำตา
“ลงจอดฉุกเฉินสำเร็จแล้ว!”
“ทุกคนปลอดภัย! ทุกคนปลอดภัย!”
เฉินเยี่ยนพิงพนักที่นั่ง ฟังเสียงโห่ร้องยินดีจากวิทยุสื่อสาร ฟังเสียงร้องไห้ปนหัวเราะของผู้รอดชีวิตในห้องโดยสารด้านหลัง แล้วค่อย ๆ หลับตาลง