จังหวะที่ยางล้อกระแทกลงบนทางวิ่ง เครื่องบินทั้งลำก็ทรุดฮวบลงอย่างแรง
แรงดีดมหาศาลดันลำตัวเครื่องให้เด้งขึ้นอีกครั้ง ขาล้อหลังลอยพ้นพื้น กระดอนขึ้นไปสูงกว่าสิบเซนติเมตร
“ประคองไว้! ประคองไว้!” เหลียงตงกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน
เฉินเยี่ยนกำคอนโทรลแน่นด้วยสองมือ ข้อนิ้วขาวซีด
เขาประคองหัวเครื่องให้อยู่ในมุมเงยขึ้นเล็กน้อย ไม่กล้าผ่อนแรงแม้แต่นิดเดียว
ถ้าหัวเครื่องทิ่มลง ขาล้อหน้าจะแตะพื้นก่อน แล้วเครื่องบินลำนี้ก็จะหักเป็นสองท่อนทันที
“แตะเบรกเบา ๆ! อย่าให้ล้อล็อก!” เฉินเยี่ยนตะโกนเสียงต่ำ
“เข้าใจแล้ว!”
เหลียงตงปล่อยมือข้างหนึ่ง แล้วแตะเบรกเบา ๆ ทีละครั้ง หนึ่งที แล้วอีกหนึ่งที
เครื่องบินกระเด้งและไถลไปบนทางวิ่ง ยางขาล้อหลังเสียดสีกับพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรง ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู
เสียงนั้นทะลุเข้ามาในห้องโดยสาร ผู้โดยสารต่างหดตัว บางคนร้องไห้ออกมาเลย
ม่อจื่อกอดเบาะแถวหน้าแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือตัวเอง
เธอภาวนาขอพรจากเทพเจ้าทุกองค์ที่รู้จักมาตลอดชีวิตอยู่ในใจ
“ปัง!”
ตามด้วยเสียงทึบดังขึ้นอีกครั้ง
ในที่สุดขาล้อหน้าก็แตะพื้น
ล้อทั้งสามจุดแตะพื้นพร้อมกัน
เครื่องบินกระเด้งขึ้นเล็กน้อยตามแรงเฉื่อย จากนั้นลำตัวทั้งลำก็กดลงบนทางวิ่งและเริ่มไถลไปอย่างบ้าคลั่ง
ในห้องโดยสาร เฉินเคอซินกับเฝิงอวี่หรูกอดกันแน่น ทั้งคู่สั่นเทา
จงอิงจับแขนกู้ม่านไว้แน่น ใบหน้าของหัวหน้าแอร์ฮอสเตสก็ซีดเผือดจนน่าตกใจ แต่เธอยังคงตะโกนสุดเสียง
“อยู่ในท่าเดิมไว้! อย่าเงยหน้า! อย่าปลดเข็มขัดนิรภัย!”
ซ่งเสี่ยวนั่งอยู่บนเก้าอี้ลูกเรือ น้ำตาไหลไม่หยุด ปากก็พร่ำพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา