ช่วงเวลาเดียวกัน
นอกเขตพายุเมฆรูปทั่ง
เครื่องบินขับไล่ เจ-10ซี สองลำที่ทาด้วยสีของกองทัพอากาศ กำลังบินวนอย่างกระวนกระวายอยู่บนท้องฟ้าสูงกว่าหมื่นเมตร
หวังจื้อกังกำลังบังคับเครื่องบินขับไล่
“เอี้ยเหลียง เอี้ยเหลียง ที่นี่ตงเอี้ย”
“ผมบินมาสมทบกับคุณแล้ว เปลี่ยน”
เสียงจากเครื่องบินลำประกบดังมาจากวิทยุ
“ตงเอี้ยรับทราบ”
เสียงของหวังจื้อกังแห้งผากเล็กน้อย
เขารออยู่ที่นี่มาหลายนาทีแล้ว
แต่ในวิทยุกลับยังคงเงียบสนิท
เที่ยวบิน HU7463 เครื่องบินโดยสารที่มีสหายเก่าของเขาอยู่บนเครื่อง นับตั้งแต่พุ่งเข้าไปในเขตพายุผืนนั้น ก็ไม่มีข่าวคราวใด ๆ อีกเลย
จุดสีเขียวที่แทนเครื่องบินลำนั้นบนจอเรดาร์ก็หายไปนานแล้ว
ผลลัพธ์นั้นไม่ต้องพูดก็รู้
หัวใจของหวังจื้อกังค่อย ๆ จมดิ่งลงทีละน้อย
เหตุผลบอกเขาว่า เครื่องบินโดยสารลำหนึ่งที่บุกเข้าไปในพายุเมฆรูปทั่งระดับนี้ ไม่มีทางรอดชีวิตได้อย่างแน่นอน
แต่ในทางความรู้สึก เขากลับไม่ยอมรับความจริงข้อนี้
นั่นเฉินเยี่ยนนะ!
ไอ้ตัวประหลาดที่เคยซ้อมรบจำลองจนเขาถูกเล่นงานเสียจนตั้งตัวไม่ติด!
อัจฉริยะที่เคยคุยโวว่า “ขอแค่บินได้ ต่อให้อิฐก็ขับขึ้นฟ้าได้”!
เขาจะมาตายเงียบ ๆ อยู่ในที่บ้า ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
“ศูนย์บัญชาการ ที่นี่ตงเอี้ย”
หลังจากเงียบอยู่นาน หวังจื้อกังก็กดปุ่มสื่อสารในที่สุด
เสียงของเขาแฝงความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังอย่างลึกล้ำ
“สัญญาณเที่ยวบิน HU7463 ขาดหายไปเมื่อห้านาทีก่อน”