“ผมยืนยัน!”
หวังจื้อกังตะโกน
“นอกจากเฉินเยี่ยนไอ้คนวิปริตนั่นแล้ว ไม่มีใครทำเรื่องแบบนี้ได้แน่! ต้องเป็นเขาแน่นอน!”
ยืนยันแล้ว!
เป็นเขาจริงๆ!
คนเหนือมนุษย์คนนั้นบังคับเครื่องบินโดยสารให้บินเหมือนเครื่องบินขับไล่ได้จริงๆ!
“ดี! ดี! ดี!”
เจ้าจงซานพูดคำว่า “ดี” ติดกันสามครั้ง มือที่กำไมโครโฟนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
วินาทีถัดมา
เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องราวคลื่นยักษ์ระเบิดขึ้นในห้องบัญชาการกองทัพอากาศที่เงียบงัน!
ผู้คนนับไม่ถ้วนชูแขนโห่ร้อง ทหารผ่านศึกบางคนถึงกับตื้นตันจนน้ำตาคลอ!
นี่คือปาฏิหาริย์!
……
เที่ยวบิน HU7463 ภายในห้องนักบิน
ในที่สุดเครื่องบินก็ทรงตัวได้หลังจากหมุนคว้างอย่างรุนแรง และเริ่มไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง
เหลียงตงทิ้งตัวลงบนที่นั่งนักบินผู้ช่วยอย่างหมดแรง
เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า ทั้งตัวราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ
พวกเขารอดแล้ว
พวกเขารอดชีวิตมาได้จริงๆ
หน้าอกของเฉินเยี่ยนก็ขยับขึ้นลงเล็กน้อยเช่นกัน
หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็กๆ
การบังคับเครื่องบินสุดระห่ำเมื่อครู่แทบสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนหมด
แต่สองมือที่จับคันบังคับยังคงมั่นคงดุจหินผา
“เป้าหมาย... เป้าหมายของพวกเรา...”
เหลียงตงเอ่ยเสียงสะอื้น น้ำเสียงขาดเป็นห้วงๆ
เฉินเยี่ยนมองตรงไปข้างหน้า สัมผัสได้ว่าเครื่องบินค่อยๆ กลับมาทรงตัวอยู่ในมือของเขาทีละน้อย
เขาพูดเสียงเรียบ แม้ไม่ดังนัก แต่เหลียงตงก็ได้ยินชัดเจน