ส่วนเฉินเยี่ยนที่อยู่ในห้องนักบิน คือคนถือพวงมาลัยเพียงหนึ่งเดียวของเครื่องบินลำนี้!
เขากัดฟันแน่น
มุมปากมีเลือดไหลออกมาแล้ว
เขารู้สึกได้ว่าสภาพของเครื่องบินกำลังทรุดลงอย่างรวดเร็ว!
การบังคับเลี้ยวอย่างรุนแรงแต่ละครั้ง ล้วนท้าทายขีดจำกัดที่เครื่องบินโดยสารเก่าแก่ลำนี้จะรับไหว!
ใกล้แล้ว!
อีกนิดเดียว!
ขอแค่ผ่านเขตพายุบ้าคลั่งนี้ไปให้ได้!
ในวินาทีก่อนที่เครื่องบินจะเสียการควบคุมและแตกสลาย
แรงกระแทกทั้งหมด การสั่นไหวทั้งหมด เสียงอึกทึกทั้งหมด...
พลัน
หายไป
ทั้งโลกกลับคืนสู่ความเงียบสงัด
ราวกับทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงฝันร้าย
สำเร็จแล้ว!
พวกเขาฝ่ามาได้แล้ว!
เฉินเยี่ยนกับเหลียงตงหอบหายใจอย่างหนัก ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น อ่อนแรงจนไม่อยากขยับแม้แต่นิ้วเดียว
แต่พวกเขาไม่มีเวลาพักเลยแม้แต่น้อย
เพราะว่า
เมื่อมองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน
ภูเขาน้ำแข็งขนาดมหึมาที่แผ่ไอเย็นสีน้ำเงินเข้ม อยู่ใกล้แค่เอื้อม!
ระยะห่างไม่ถึง 1,000 เมตร!
จากระยะนี้ รายละเอียดทุกอย่างของภูเขาน้ำแข็งล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ทั้งผนังน้ำแข็งขรุขระ รอยแยกอันลึกล้ำ และมวลมหึมาที่ชวนให้ใจสั่น...
ล้วนแผ่แรงกดดันที่ไม่มีอะไรเทียบได้!
“พี่...พี่เฉิน...”
เสียงของเหลียงตงสั่นเครือ
“พวกเรา...ตอนนี้ควรทำยังไง?”
ระยะทาง 1,000 เมตร สำหรับเครื่องบินที่บินด้วยความเร็วหลายร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง เป็นเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น!
พวกเขาไม่มีเวลาพอจะหลบหลีกแม้แต่น้อย!
แต่บนใบหน้าของเฉินเยี่ยนกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่นิดเดียว