หลิวฉางเจี้ยนส่ายหน้า
“บินกลับต้องใช้เวลาสี่สิบนาที”
“บนท้องฟ้าแถบแอฟริกาเหนือนี้มีกระแสลมแรงอยู่มาก ตอนนี้หางเครื่องบินของเราก็เสียหาย ระบบทรงตัวใช้การได้แค่ครึ่งเดียว ถ้าเจอกระแสลมปั่นป่วนรุนแรงเข้าจริง ๆ ก็เสียการควบคุมได้ง่ายมาก”
“สี่สิบนาที เราเสี่ยงไม่ไหว”
เฉินเยี่ยนจับตามองเบื้องหน้า กลุ่มเมฆค่อย ๆ เคลื่อนถอยไปทีละกลุ่มนอกกระจกบังลม
“ถ้าบินกลับไม่ได้ ก็หาที่ลงข้างหน้า”
“เหลียงตง”
“ครับ!”
“ไปที่ห้องโดยสาร ตรวจสอบสถานการณ์ผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตให้แน่ชัด แล้วไปหาเจียงจวิ้น ถามให้รู้ว่าแถวโมอาเลอันมีสนามบินไหนที่ใช้ลงจอดฉุกเฉินได้บ้าง”
“จำไว้ว่าเราเป็นโบอิง 787 เครื่องบินขนาดใหญ่ มีแค่ทางวิ่งระดับ 4E กับ 4F เท่านั้นที่รับน้ำหนักไหว”
“ให้เขาส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ ความยาวทางวิ่ง ความกว้าง ความแข็งแรงของพื้นทางวิ่ง ห้ามตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว”
เหลียงตงขานรับ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องโดยสารด้านหลัง
แต่พอเดินมาถึงประตู เขาก็หยุดลง
“พี่ ถ้า… ถ้าไม่มีสนามบินที่ได้มาตรฐานล่ะครับ?”
เฉินเยี่ยนไม่ได้หันกลับมา
“งั้นก็ลงจอดฉุกเฉินกลางทะเลทราย”
หัวใจของเหลียงตงกระตุกวูบ
ลงจอดฉุกเฉินกลางทะเลทรายด้วยเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ นั่นแทบไม่ต่างจากเอาชีวิตไปเสี่ยงทอยลูกเต๋า
แต่เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงหันหลังแล้วเข้าไปในห้องโดยสาร
เขาเดินตรวจดูในห้องโดยสารอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง
เมื่อพบเจียงจวิ้น เขาก็ย่อตัวลง กระซิบเสียงเบา
“คุณเจียงครับ กัปตันให้ผมมาถามว่า แถวโมอาเลอันมีสนามบินที่เครื่อง 787 ลงได้ไหมครับ?”
เจียงจวิ้นชะงักไป
“พวกคุณจะลงจอดฉุกเฉินหรือ?”
“หางเครื่องถูกยิงครับ บินระยะไกลต่อไม่ไหวแล้ว”
สีหน้าของเจียงจวิ้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบค้นแท็บเล็ตจากกระเป๋าสัมภาระติดตัว แล้วเปิดข้อมูลขึ้นมา