เฉินเยี่ยนจ้องมองไปข้างหน้า ไม่พูดอะไร
หลิวฉางเจี้ยนโน้มตัวเข้ามาดูแผนที่การบิน
“อีกสิบนาทีก็จะเข้าสู่น่านฟ้าประเทศโมอาเลอันแล้ว”
“จะเข้าไปไหม?”
คำถามนี้ทำให้ห้องนักบินเงียบไปชั่วขณะ
เหลียงตงพึมพำเสียงเบา
“ไม่อย่างนั้น… เราวนรออยู่ข้างนอกก่อนดีไหม? รอติดต่อได้แล้วค่อยว่ากัน?”
“วนรอเหรอ?” หลิวฉางเจี้ยนส่ายหน้า “น้ำมันไม่พอ”
“เราขึ้นบินตอนน้ำมันเต็มถัง บินมาถึงตอนนี้ น้ำมันที่เหลือพอแค่ลงจอด ถ้าจะทำการกู้รอบรีเวิร์ตอีกครั้งก็พอไหว แต่ถ้าวนรอครึ่งชั่วโมง ถึงตอนนั้นอยากลงจอดก็ลงไม่ได้แล้ว”
“งั้นไปลงฉุกเฉินที่ประเทศอื่นล่ะ? ประเทศพีระมิดเพิ่งบินผ่านไปไม่ใช่เหรอ?”
“บินย้อนกลับไปประเทศพีระมิด น้ำมันก็ไม่พอ” หลิวฉางเจี้ยนเหลือบมองมาตรวัดน้ำมัน “อีกอย่าง พี่น้องร่วมชาติสามร้อยคนกำลังรออยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง ส่วนโรงกลั่นน้ำมันก็ยังมีคนอีกหลายร้อยชีวิต”
“ถ้าเราหันหัวหนีไป แล้วพวกเขาจะทำยังไง?”
เหลียงตงเงียบไป
เฉินเยี่ยนเอื้อมมือไปหมุนปุ่มระบบบินอัตโนมัติ
“เข้าไป”
คำเดียวเท่านั้น
“แจ้งห้องโดยสารให้เตรียมพร้อม”
เฉินเยี่ยนกดปุ่มสื่อสาร
“ห้องโดยสารทุกคน โปรดทราบ ผมคือกัปตัน”
“เครื่องบินกำลังจะเข้าสู่น่านฟ้าประเทศโมอาเลอัน การติดต่อกับสนามบินปลายทางด้านหน้าขาดหาย สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน”
“พนักงานต้อนรับทุกคนเข้าประจำตำแหน่ง ตรวจสอบอุปกรณ์ฉุกเฉิน”
“รับทราบค่ะ” เสียงของกู้ม่านดังมาจากห้องโดยสาร น้ำเสียงมั่นคง
เสียงของซ่งเสี่ยวดังตามมาติด ๆ แม้จะฟังดูตึงเครียด แต่ก็พยายามรักษาความนิ่งไว้