เครื่องปรับอากาศในห้องพักด่วนวีไอพีหยุดทำงานไปนานแล้ว
อากาศร้อนอบอ้าวเหนียวเหนอะหนะติดผิว เฉินเยี่ยนเอนพิงโซฟาหนังสีซีดตัวหนึ่ง
มีเสียงเศษกระจกแตกดังขึ้นจากหน้าประตู
เหลียงตงเบี่ยงตัวเบียดผ่านกรอบประตูที่พังไปครึ่งบานเข้ามา มือหนึ่งถือโทรศัพท์ หน้าจอยังสว่างอยู่
“มาดูกันหน่อย” เขายื่นโทรศัพท์ไปตรงกลาง “สภาพเครื่องบินของเราตอนนี้”
ในรูป โบอิง 787-9 ลำหนึ่งติดขวางอยู่บนทางวิ่งในมุมเอียง ขาล้อหน้าบิดออกไปนอกขอบทางวิ่ง ลำตัวเครื่องบินขวางอยู่ตรงนั้นในมุมที่ดูผิดรูปผิดร่าง
หลิวฉางเจี้ยนขยับเข้าไปดู คิ้วขมวดจนแทบผูกเป็นปม
“มุมแบบนี้...ขวางสนิทเลยเหรอ?”
“สนิทชนิดไม่มีทางผ่าน” เหลียงตงเก็บโทรศัพท์ แล้วนับนิ้ว “เมื่อกี้ฉันเดินสำรวจรอบที่เกิดเหตุมาแล้ว มาคุยกันหน่อยว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง มีปัญหาติดตายอยู่สี่ข้อ”
“ข้อแรก เครื่องบินติดอยู่กลางทางวิ่งลำพอดี เครื่องลำอื่นเข้ามาไม่ได้ ของเราก็ออกไปไม่ได้”
“ข้อสอง หางเสือทิศทางตรงหางเครื่องเสียหาย ฉันดูรอยแตกแล้ว ต้องเปลี่ยนอะไหล่ ซ่อมไม่ได้”
“ข้อสาม คลังเครื่องมือของช่างประจำสนามบินถูกปล้นจนเกลี้ยง แม้แต่ประแจยังเหลือไม่กี่อัน”
“ข้อสี่...” เหลียงตงเว้นจังหวะ “ทางวิ่งเส้นนี้สั้นเกินไป”
ในห้องเงียบไปสองวินาที
“สั้นเกินไปหมายความว่ายังไง?” ซ่งเสี่ยวถาม
“สนามบินนี้ได้มาตรฐานระดับ 4C ทางวิ่งยาว 2,600 เมตร” เหลียงตงตอบ “ถ้าโบอิง 787-9 บรรทุกเต็มลำ ตามมาตรฐานสากลต้องใช้ทางวิ่งยาวกว่า 3,000 เมตร ตอนลงจอดฉุกเฉินครั้งก่อนเราฝืนเอาชีวิตเข้าแลกถึงทำได้ แต่ถ้าจะบินออกไปอีก ทางวิ่งก็สั้นไปช่วงหนึ่ง”
เฉินเยี่ยนขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย
“แล้วรถลากเครื่องบินล่ะ? สนามบินต้องมีรถลากเครื่องบินอยู่บ้างสิ ลากเครื่องออกจากทางวิ่งก่อน”
“ถามแล้ว” เหลียงตงส่ายหน้า “ทั้งสนามบินหาเจอแค่รถยกคันเดียว รับน้ำหนักได้สองตัน เครื่องบินของเราหนักเปล่ากว่าร้อยตัน จะให้รถยกไปดันมันก็เหมือนมดเขย่าต้นไม้”
“แล้วอะไหล่ล่ะ?” เฉินเยี่ยนถามอีก “อะไหล่หางเสือทิศทางมีในคลังของสนามบินไหม?”