เฉินเยี่ยนทำหน้าตายแล้วมั่วตอบไปว่า “ยังหนุ่ม ร่างกายพื้นฐานดี”
ทุกคนหันไปมองจางเยี่ยนพร้อมกัน
หน้าจางเยี่ยนแดงวาบ เมื่อวานเธอเป็นคนวินิจฉัยเองว่าอาการบาดเจ็บแบบนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเป็นเดือนกว่าจะกลับมาเคลื่อนไหวได้ตามปกติ แต่เจ้าตัวกลับนอนหลับแค่คืนเดียวก็ออกกำลังกายยืดเส้นได้แล้ว
“ฉะ ฉันประเมินจากอาการทั่วไปเมื่อวาน...” เธออธิบายตะกุกตะกัก ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง “ความเร็วในการฟื้นตัวของนายมันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ”
“หมอจาง” เฉินเคอซินกลั้นยิ้ม “ป้ายพยาบาลของเธอเพิ่งแขวนเมื่อคืน เช้านี้ก็มีคนมาทุบซะแล้ว”
“ทุบอะไรล่ะ ฟื้นตัวเร็วก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ” จางเยี่ยนกระทืบเท้า
ใบหน้าของจางเยี่ยนแดงก่ำไปหมด เธอคว้ากล่องยาแล้วหันหลังเดินหนี ฝีเท้าเร็วราวกับกำลังวิ่งหนี
“เฮ้ จะรีบไปไหน สายกล่องยายังลากพื้นอยู่เลย!” เฉินเคอซินตะโกนตามหลัง พลางหัวเราะจนตัวงอ
ตอนนั้นซ่งเสี่ยวก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน พอลืมตาก็เห็นเฉินเยี่ยนนั่งขยับแขนอยู่ตรงนั้น ตอนแรกเธอดีใจ แต่ครู่เดียวก็เริ่มโมโห
“เฉินเยี่ยน! ใครอนุญาตให้นายขยับมั่วซั่ว?” เธอพุ่งเข้าไปหา “รู้ไหมว่าเมื่อวานอาการนายเป็นยังไง? ถ้าแผลปริขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ฉันเกือบหายแล้ว” เฉินเยี่ยนยกแขนขึ้น งอข้อศอก เหยียดแขน แล้วหมุนข้อมือ ท่าทางลื่นไหลเป็นธรรมชาติ “ดูสิ เป๊ะกว่าท่ากายบริหารตามวิทยุอีก”