ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับหมายเลขเที่ยวบินที่กะพริบวูบวาบอยู่ในหัว
เที่ยวบิน HU7463
จากเมืองภูเขาไปเมืองทะเล
ผลักประตูเข้าไป ข้างในมีคนนั่งอยู่หลายคนแล้ว
“กัปตันเฉิน!”
เสียงใสกระจ่างร่าเริงดังขึ้น
เป็นแอร์โฮสเตสเฉินเคอซิน เธอมองเฉินเยี่ยนด้วยดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเผยความชื่นชมและยินดีอย่างไม่ปิดบัง
ซ่งเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างเธอชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็นทันทีที่เห็นเฉินเยี่ยน จากนั้นก็ก้มหน้าลง ปกปิดความรู้สึกซับซ้อนในดวงตา
หัวหน้าแอร์ฮอสเตสกู้ม่านซึ่งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานเงยหน้าขึ้น เธออายุราวสามสิบต้น ๆ มีบุคลิกคล่องแคล่วและสุขุม
เธอมองเฉินเคอซินแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง
“เฉินเคอซิน ระวังคำเรียกด้วย”
“เวลาทำงานต้องเรียกว่ากัปตัน”
เฉินเคอซินแลบลิ้น ก่อนยกมือทำความเคารพอย่างขี้เล่น
“รับทราบค่ะ พี่กู้ม่าน! รับทราบค่ะ กัปตันเฉิน!”
สมาชิกอีกสองคนในห้องนักบินก็ลุกขึ้นยืน
“หัวหน้าเฉิน ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที!”
อวี้ต้าเป่าเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“ถ้าคุณยังไม่กลับมาอีกหน่อย ผมว่าพวกผู้บริหารบริษัทคงทึ้งผมตัวเองจนหัวล้านกันหมดแล้ว”
เหลียงตงยิ้มพลางตบไหล่เฉินเยี่ยนเบา ๆ เช่นกัน
“ตั้งใจทำงานให้ดีล่ะ บริษัทเอาทุกอย่างมาฝากไว้กับนายแล้ว”
ท่ามกลางความกระตือรือร้นของทุกคน เฉินเยี่ยนเพียงพยักหน้าเบา ๆ
สายตาของเขากวาดมองทุกคนในที่นั้น ก่อนจะหยุดอยู่ที่กู้ม่าน
“คนมาครบแล้ว เริ่มประชุมเตรียมการ”