ทุกคนหันกลับไปพร้อมกัน
เห็นเฉินเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เขาสวมเครื่องแบบกัปตันที่เรียบกริบ บนบ่าประดับแถบสี่ขีดเป็นประกาย ขับให้รูปร่างสูงโปร่งและบุคลิกดูเย็นชา
การปรากฏตัวของเขาทำให้เหล่าแอร์โฮสเตสที่กำลังตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่
สายตาของเฉินเยี่ยนกวาดมองพวกเธอทีละคน ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของกู้ม่าน
“ขอเสริมอีกข้อ”
“นอกจากอุปกรณ์ฉุกเฉินของพวกคุณเองแล้ว ต้องตรวจหน้ากากออกซิเจนสำหรับผู้โดยสารทุกที่นั่งในห้องโดยสารด้วยมือให้ครบทุกที่”
“ฉันต้องการให้พวกคุณเปิดแผ่นปิดด้วยตัวเอง เพื่อยืนยันว่าเครื่องผลิตออกซิเจนอยู่ในตำแหน่ง ไม่ใช่แค่มองด้วยตาเปล่า”
“บินข้ามพื้นที่สูง ห้ามประมาทแม้แต่น้อย”
กู้ม่านพยักหน้าทันที สีหน้าจริงจัง
“รับทราบค่ะ กัปตันเฉิน”
เฉินเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหันหลังกลับเข้าไปในห้องนักบิน
แผ่นหลังสูงใหญ่ของเขาหายลับไปหลังประตู ทว่าผู้คนในห้องโดยสารยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นราวกับปกคลุมอยู่เหนือศีรษะ
ภายในห้องนักบิน
เฉินเยี่ยนกลับไปนั่งที่นั่งกัปตันฝั่งซ้ายอีกครั้ง
เขาไม่ได้รีบหยิบอุปกรณ์สื่อสาร แต่เริ่มโปรแกรมตรวจสอบตัวเองของเครื่องบินขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเปิดระบบตรวจจับและเฝ้าระวังกลางของเครื่องบิน ไล่ดูข้อมูลทีละหน้า
ค่าพารามิเตอร์ของเครื่องยนต์
ระบบไฮดรอลิก
ระบบเชื้อเพลิง
ระบบปรับอากาศและระบบเพิ่มความดัน
……
เต็มยี่สิบนาที
เขาตรวจสอบข้อมูลของระบบหลักทั้งหมดภายในและภายนอกเครื่องบินลำนี้อย่างละเอียด ราวกับกรรมการสอบที่เข้มงวดที่สุด
ทุกอย่างปกติ
ค่าพารามิเตอร์ทั้งหมดคงที่อยู่ในช่วงสีเขียว