หนึ่งเดือนต่อมา
ท่าอากาศยานเจียงเป่ย เมืองภูเขา ห้องเตรียมตัวของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
สาว ๆ หลายคนในชุดพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินแสนประณีตกำลังจับกลุ่มคุยกันจ้อกแจ้ก
“นี่ พวกเธอได้ยินข่าวหรือยัง เที่ยวบินไปเมืองทะเลวันนี้เปลี่ยนกัปตันแล้วนะ”
จงอิง สาวหน้ากลม เอ่ยขึ้นอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
เฉินเคอซินที่กำลังเติมลิปสติกอยู่ข้าง ๆ ชะงักมือเมื่อได้ยิน
“เปลี่ยนเป็นใคร อย่าให้เป็นตาเฒ่าจางนะ ประชุมทีไรลากยาวจนฟ้าดินสลายทุกที”
“ไม่ใช่หรอก”
ดวงตาของจงอิงเป็นประกาย “เป็นเฉินเยี่ยน กัปตันเฉิน!”
สิ้นเสียงนั้น เงาร่างที่นั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้องมาตลอดก็เงยหน้าขึ้นทันที
แววตาของซ่งเสี่ยวพลันเปล่งประกายยินดีอย่างยากจะปิดบัง
เธอหยิบกระจกใบเล็กออกมาโดยไม่รู้ตัว ตรวจดูเครื่องสำอางอย่างละเอียด แล้วจัดปอยผมข้างขมับให้เข้าที่
จงอิงกับเฉินเคอซินสบตากัน ต่างเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทัน
“โอ้โห ดูแม่สาวงามซ่งของเราสิ พอได้ยินชื่อกัปตันเฉิน ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีเลย” เฉินเคอซินแซว
ใบหน้าของซ่งเสี่ยวแดงเรื่อเล็กน้อย เธอแสร้งเอ็ดว่า “พูดอะไรไร้สาระน่ะ”
“พวกเราไม่ได้พูดไร้สาระสักหน่อย”
จงอิงขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง
“แต่พูดจริง ๆ นะ กัปตันเฉินเก่งเกินไปแล้ว”
“เขาเพิ่งย้ายมาจากกองทัพอากาศไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้เลื่อนเป็นกัปตันทันทีเลยล่ะ?”