เฉินเยี่ยนลองจินตนาการภาพนั้นดู
ตัวเองถูกบัญชีทางการของบริษัทแท็กถึง ใต้โพสต์มีทั้งคอมเมนต์และยอดกดถูกใจนับหมื่นนับแสน เหล่าชาวเน็ตที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนต่างพากันร้องว่า “กัปตันหล่อจัง” “กัปตันพาผมบินด้วยคน”
เขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
ความครึกครื้นจากวงหม้อไฟยังไม่ทันจาง อวี้ต้าเป่าก็ตบโต๊ะดังปัง เอ่ยชวนเสียงดัง
“ไป ไป ไป ต่อกันอีกรอบ!”
“ฉันรู้จักบาร์เปิดใหม่ริมแม่น้ำ บรรยากาศสุดยอดพอดี ไปหาอะไรย่อยกัน!”
คนหนุ่มสาวพลังเหลือล้น พอมีคนเอ่ยปากชวน ทุกคนก็พร้อมใจกันตอบรับ
กู้ม่านยิ้มมองเฉินเยี่ยนเช่นกัน แววตาฉายคำถาม
เดิมทีเฉินเยี่ยนคิดจะปฏิเสธ
เขาไม่ชอบสถานที่อึกทึกแบบนั้น
แต่พอเห็นทุกคนกำลังสนุกกัน คำปฏิเสธที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
ช่างเถอะ
ถือว่าไปเป็นเพื่อนพวกเขาก็แล้วกัน
บาร์ริมแม่น้ำเป็นอย่างที่อวี้ต้าเป่าบอกไม่มีผิด
เสียงเพลงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก แสงไฟหลากสีสาดวูบวาบไม่หยุด ผู้คนบนฟลอร์เต้นบิดตัวไปตามจังหวะอย่างเมามัน
สถานที่แบบนี้ช่างไม่เข้ากับเขาเอาเสียเลย
เฉินเยี่ยนหาที่นั่งมุมในสุดของโซฟา มือถือแก้วไวน์ผลไม้ที่แทบไม่มีแอลกอฮอล์ สายตาเหม่อมองทุกสิ่งตรงหน้า
เหลียงตงกลับโรงแรมไปแล้ว ไม่ได้มาด้วย ส่วนกู้ม่านกับเพื่อนร่วมงานหญิงอีกหลายคนถูกลากไปเล่นทอยลูกเต๋า ขณะที่อวี้ต้าเป่ากับพวกพุ่งเข้าไปบนฟลอร์เต้นตั้งนานแล้ว กลายเป็นพวก “ดังไม่หยุด” ที่โดดเด่นที่สุดในบาร์
เขาก้มมองโทรศัพท์
ห้าทุ่มแล้ว
ได้เวลาแล้ว
เขาลุกขึ้น ส่งสัญญาณให้กู้ม่านที่อยู่ไม่ไกล แล้วชี้ไปทางประตูเพื่อบอกว่าตัวเองขอกลับก่อน
กู้ม่านเข้าใจ จึงพยักหน้ารับ
ทันทีที่ก้าวออกจากบาร์ เสียงอึกทึกก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
ลมเย็นยามค่ำริมแม่น้ำพัดปะทะใบหน้า ช่วยให้ความคิดอันสับสนของเขากระจ่างขึ้นไม่น้อย
เขาเดินเลียบแม่น้ำกลับโรงแรมที่บริษัทจัดไว้ให้ช้า ๆ
ในห้องพักของโรงแรมเงียบเสียจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น
ความเงียบเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง
เขาถอดเสื้อนอก เดินเข้าห้องน้ำ แล้วเปิดฝักบัว
น้ำอุ่นชะล้างร่างกาย พร้อมกับชะล้างความหงุดหงิดในใจไปด้วย