เช้าวันรุ่งขึ้น
“แคล็ก”
ประตูห้องหนึ่งเปิดออก
ซ่งเสี่ยวเดินออกมาด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาปรือเพราะยังงัวเงีย
เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวของโรงแรม ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง
เพราะเพิ่งตื่น แก้มขาวนวลจึงยังมีสีแดงระเรื่อน่ารัก
เธอหาวพลางเตรียมจะไปปลุกเฉินเคอซินที่ห้องข้าง ๆ แต่พอเงยหน้าขึ้น ทั้งร่างก็แข็งค้างไปทันที
อีกฟากของทางเดิน เฉินเยี่ยนกำลังก้าวขายาว ๆ เดินมาทางนี้
เขาเปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบกัปตันชุดใหม่เอี่ยม อินทรธนูสะท้อนแสงสีทองท่ามกลางแสงยามเช้า
ท่วงท่าสง่าผ่าเผย ใบหน้าเย็นชา ทั้งร่างแผ่รัศมีทรงอำนาจจนคนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้
สายตาทั้งคู่ประสานกัน
อากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง
ในหัวของซ่งเสี่ยว “วูบ” ขึ้นมา ก่อนจะขาวโพลนไปหมด
เขาเห็นแล้ว!
เขาเห็นตอนฉันไม่ได้แต่งหน้าแล้ว!
อ๊ากกกก!
วินาทีต่อมา เธอพลันหมุนตัวแล้ววิ่งกลับห้องตัวเองอย่างลนลาน ใช้ทั้งมือทั้งเท้า ก่อนจะปิดประตูดัง “ปัง”!
ท่าทางรวดเร็วจนพัดกระแสลมตามมา
เฉินเยี่ยนชะงักฝีเท้า มองประตูที่ปิดสนิท ดวงตาเย็นชาฉายแววงุนงงขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขาทำอะไรหรือเปล่า?
ภายในห้อง
เฉินเคอซินเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กำลังตบโทนเนอร์ใส่หน้าตรงหน้ากระจก เสียงปิดประตูดังสนั่นเมื่อครู่ทำให้เธอสะดุ้ง
“แม่คุณเอ๊ย ทำอะไรของเธอน่ะ? รีบไปเกิดใหม่หรือไง?”
พอหันกลับมา เธอก็เห็นซ่งเสี่ยวพิงประตูอยู่ มือทั้งสองข้างปิดหน้า สีหน้าราวกับฟ้าถล่มลงมา
“จบแล้ว…จบแล้ว…” เสียงซ่งเสี่ยวลอดออกมาจากซอกนิ้ว เจือเสียงสะอื้น “ฉันไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว…”
“เธอเป็นอะไรไป?”
เฉินเคอซินเดินเข้าไปดึงมือเธอออก
“ก็แค่ไม่ได้แต่งหน้าเอง ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ฉันบังเอิญเจอกัปตันเฉินเข้า!” ซ่งเสี่ยวแทบร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “เขาต้องเห็นสภาพฉันเมื่อกี้แน่ ๆ! ผมก็ยุ่ง หน้าก็บวม ใต้ตายังคล้ำอีก!”
เฉินเคอซินมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
“นี่ เสี่ยวเสี่ยว อย่างที่เขาว่ากัน ผู้หญิงแต่งตัวสวยเพื่อคนที่ตัวเองชอบ เธอใส่ใจขนาดนี้ หรือว่า…จะตกหลุมรักกัปตันหนุ่มหล่อคนใหม่ของพวกเราเข้าแล้ว?”