“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง”
กู้ม่านรีบพูด
“คุณเป็นกัปตันคนใหม่ งานเลี้ยงต้อนรับนี้ก็ควรให้พวกเราทีมลูกเรือเป็นเจ้ามือสิ”
แอร์โฮสเตสสาวอีกสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอก็พากันเห็นด้วย
“ใช่ ๆ จะให้กัปตันเลี้ยงได้ยังไง!”
“กัปตันเฉิน อย่ามาแย่งกับพวกเรานะ!”
เฉินเยี่ยนมองกลุ่มสาว ๆ ที่กำลังตื่นเต้นกันสุดขีด ยังไม่ทันได้พูดอะไร อวี้ต้าเป่าก็ลากเขาไปข้าง ๆ แล้ว
“พี่เฉิน เรื่องเลี้ยงข้าวเอาไว้ก่อนเถอะ”
สีหน้าของอวี้ต้าเป่าพลันเปลี่ยนเป็นแปลก ๆ เขาลดเสียงลงแล้วพูดอย่างลึกลับ
“มีสองเรื่อง ผมต้องบอกพี่ไว้ก่อน”
“พูดมา”
เฉินเยี่ยนตอบสั้น ๆ
“เรื่องแรกเป็นข่าวดีครับ”
อวี้ต้าเป่ายิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวย
“พี่รู้ไหม? พวกเราเพิ่งลงจอด ศูนย์ปฏิบัติการของบริษัทก็โทรไปหาพี่เหลียงแล้ว”
“เขาบอกว่าประธานบริษัทกับผู้บริหารอีกหลายคนดูเที่ยวบินแรกของพี่ผ่านดาต้าลิงก์แบบเรียลไทม์ตลอดทั้งเที่ยวบิน จากตึกสำนักงานใหญ่เลย!”
“คำประเมินมีแค่สองคำ: สุดยอด!”
เขายกนิ้วโป้งอย่างตื่นเต้น
“พี่เหลียงบอกว่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทพอใจผลงานของพี่มาก ให้ตั้งใจทำงานต่อไป อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด!”
เฉินเยี่ยนมีปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อย
เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขา
สายการบินอวิ๋นหางอุตส่าห์ทุ่มเทขนาดนั้นเพื่อดึงเขามาจากกองทัพอากาศ ก็เพราะเห็นฝีมือของเขาไม่ใช่หรือ?
“แล้วเรื่องที่สองล่ะ?”
เขาสนใจข่าวอีกเรื่องมากกว่า
พอพูดถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มของอวี้ต้าเป่าก็หุบลงทันที
เขาเกาหัว สีหน้าดูอึดอัดปนสะใจอยู่หน่อย ๆ
“เรื่องที่สองนี่... นับว่าเป็นข่าวร้ายไหมครับ?”
“ทางบริษัทพอใจแล้ว แต่มีผู้โดยสารบางคนไม่ค่อยพอใจ”
“พวกเราเพิ่งลงจากเครื่อง โทรศัพท์ร้องเรียนของบริษัทก็แทบถูกโทรถล่มทันที”
เขาคอยสังเกตสีหน้าของเฉินเยี่ยนอย่างระมัดระวัง
“มีเรื่องร้องเรียนสี่ห้าเรื่อง ทุกเรื่องพุ่งเป้ามาที่พี่หมดเลย”