“หอควบคุม สายการบินอวิ๋นหาง เที่ยวบิน ZH9361 ออกจากทางวิ่งแล้ว ขออนุญาตแท็กซี่ไปยังช่องจอดเครื่องบิน”
“เที่ยวบิน ZH9361 อนุญาตให้แท็กซี่ไปยังช่องจอดเครื่องบินหมายเลข 108 ตามถนนไหล A”
“รับทราบ แท็กซี่ไปยังช่องจอดเครื่องบินหมายเลข 108 ตามถนนไหล A เที่ยวบิน ZH9361”
หลังทวนคำสั่งเสร็จ เฉินเยี่ยนก็ควบคุมเครื่องบินอย่างชำนาญ เริ่มขับผ่านถนนไหลที่คดเคี้ยวราวกับเขาวงกต
“ไฟกะพริบ ปิด”
“ฟลูแลปีก เก็บ”
เขาออกคำสั่งไปพร้อมกับลงมือทำ อวี้ต้าเป่าทำตามจังหวะของเขา ตรวจสอบและยืนยันโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเครื่องบินเลี้ยวไปทางลานจอดอย่างมั่นคง อวี้ต้าเป่าถึงได้สติกลับมา
ในที่สุด อวี้ต้าเป่าก็เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว
เขากระแอม แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“เอ่อ...พี่เฉิน”
“หืม?”
เฉินเยี่ยนมองตรงไปข้างหน้า ตอบรับไปอย่างขอไปที
“ตอนขึ้นบินกับตอนลงจอดนี่...เป็นคนเดียวกันที่บังคับจริง ๆ เหรอ?”
เฉินเยี่ยนเหลือบมองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“แล้วจะให้เป็นใครล่ะ?”
“หรือกลางทางฉันจะหาคนขับแทนได้หรือไง?”
อวี้ต้าเป่าถูกย้อนจนพูดไม่ออก
เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้
แต่เขาก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดี!
สไตล์เปลี่ยนไปเร็วเกินไปแล้ว!
ตอนขึ้นบินดุดันราวกับจะพลิกโลกทั้งใบ
แต่ตอนลงจอดกลับนุ่มนวลจนทุกคนแทบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเครื่องบิน
ขณะนั้นเอง เสียงหวานใสและสุขุมของกู้ม่านก็ดังขึ้นจากลำโพงในห้องโดยสาร
“ท่านผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินของเราได้ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติเจียงเป่ย เมืองภูเขาแล้วค่ะ”
“อุณหภูมิภายนอก 28 องศาเซลเซียส ท้องฟ้าแจ่มใสค่ะ”
“ขณะนี้เครื่องบินกำลังแท็กซี่ เพื่อความปลอดภัยของท่าน กรุณานั่งอยู่กับที่ต่อไป และอย่าเปิดช่องเก็บสัมภาระ...”
หลังจากสั่นสะเทือนเบา ๆ เครื่องบินก็จอดลงตรงช่องจอดเครื่องบินหมายเลข 108 อย่างมั่นคงในที่สุด
“ติ๊งต่อง”