ตายแล้ว
เขาต้องตายไปแล้วแน่ ๆ
ในหัวของม่อจื่อเหลือเพียงความคิดเดียว
บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ เสียเลือดไปมากมายขนาดนี้ แถมยังถูกความหนาวเย็นเล่นงานจนเป็นแบบนี้
จะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะทนรับไหวเลย
สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด
ผ้าห่มผืนนั้นหลุดจากมือที่สั่นเทาของเธอ ร่วงลงบนพื้น
“แค่ก……แค่ก ๆ……”
เสียงไอแผ่วเบาทะลุผ่านสายลมคลุ้มคลั่ง แว่วเข้ามาในหูของม่อจื่อ
ร่างของม่อจื่อสะดุ้งเฮือก
เปลือกตาของเฉินเยี่ยนสั่นระริกอย่างรุนแรง
เขาออกแรงจนสุดกำลัง ถึงพอจะลืมตาขึ้นได้เพียงแง้มหนึ่ง
ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยและเกล็ดน้ำแข็ง สูญเสียประกายที่เคยมีไป กลายเป็นพร่ามัวและไร้จุดโฟกัส
ริมฝีปากของเขากลายเป็นสีม่วงเพราะความหนาว จนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เขาขยับริมฝีปากอย่างยากลำบาก เค้นคำพูดไม่กี่คำออกมาจากลำคอ
“ผ้าห่ม……”
“ให้……ผม……”
เขา……เขายังมีชีวิตอยู่!
เธอไม่ทันเช็ดเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะพราวบนใบหน้า ก็รีบก้มลงเก็บผ้าห่มบนพื้นอย่างลนลาน
“กัปตัน! คุณ……”
เธออยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพบว่าเสียงของตัวเองสั่นระริกจนพูดเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้
เธอทำได้เพียงกัดฟัน ฝ่าสายลมแรงจนแทบพัดคนปลิว แล้วโซเซกลับไปอยู่ด้านหลังเฉินเยี่ยนอีกครั้ง
เธอคลี่ผ้าห่มออก ใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามห่อตัวชายคนนี้ไว้
แต่ในพื้นที่คับแคบและวุ่นวายแห่งนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าสายลมที่พัดด้วยความเร็วหลายร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ผ้าห่มบางเบาผืนนี้ก็ไม่ต่างจากใบไม้เปราะบาง