แววดีใจวาบผ่านดวงตาของซ่งเสี่ยว
แต่เขายังไม่ทันได้ดีใจ
“ฟู่——!!!”
กระแสลมที่น่ากลัวและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม พุ่งคำรามออกมาจากช่องประตู ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกกดข่มจนถึงขีดสุด!
อากาศทั้งห้องโดยสารถูกดูดวูบไปในพริบตา!
“ปัง!”
แรงดันลมมหาศาลกระแทกย้อนใส่ประตูห้องโดยสาร กลายเป็นแรงผลักมหึมาที่ไม่อาจต้านทานได้
ประตูปิดกระแทกลงอย่างแรง!
ซ่งเสี่ยวกับม่อจื่อไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงนั้นกระแทกกระเด็นกลับมาและล้มลงกับพื้นทั้งคู่
“แค่ก… แค่ก ๆ…”
ซ่งเสี่ยวรู้สึกราวกับอวัยวะภายในถูกเคลื่อนจนผิดที่ ลำคอมีรสคาวหวานของเลือดเอ่อขึ้นมา
อาการของม่อจื่อยิ่งแย่กว่าเดิม เธอแทบไม่มีแรงอยู่แล้ว พอถูกกระแทกเข้าอย่างจังก็เห็นดาวเต็มตา กว่าจะลุกขึ้นไหวก็ผ่านไปครู่ใหญ่
ผู้โดยสารรอบข้างส่งเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม
แม้แต่สองคนช่วยกันก็ยังเปิดประตูบานนั้นไม่ได้!
พวกเขาจะต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ หรือ?
“ลองอีกครั้ง!”
ซ่งเสี่ยวปาดเลือดตรงมุมปาก แล้วโซเซลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความไม่ยอมแพ้
เขามองม่อจื่อที่กำลังพยายามลุกขึ้นเช่นกัน แล้วพูดทีละคำ
“คราวนี้ พอเปิดประตูได้ ฉันจะใช้ตัวดันเอาไว้ เธอรีบเอาผ้าห่มเข้าไป!”
ม่อจื่อชะงักไป
ใช้ตัวดันเอาไว้?
นั่นมันหมายความว่ายังไง?
นั่นคือลมแรงพอจะซัดคนกระเด็นได้ในพริบตาเลยนะ!
“ไม่ต้องพูดมาก เร็วเข้า!”
ซ่งเสี่ยวไม่เปิดโอกาสให้เธอลังเล พุ่งเข้าไปที่ประตูอีกครั้ง