แต่ก็มีคนที่ไม่ยอมไป
อวี้ต้าเป่า
นักบินผู้ช่วยหนุ่มคนนี้ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด กำลังเกาะมือจับยึดข้างประตูห้องนักบินแน่น
ข้อนิ้วของเขาซีดขาวเพราะออกแรงบีบเต็มที่
“ผมไม่ไป!”
“ผมเป็นนักบิน! ตำแหน่งของผมอยู่ข้างใน! ผมเป็นคนหนีศึกไม่ได้!”
“อวี้ต้าเป่า! ตั้งสติหน่อย!”
ซ่งเสี่ยวคว้าแขนเขาไว้ แล้วออกแรงดึงไปด้านหลัง
“สภาพแบบนี้เข้าไปแล้วจะทำอะไรได้? จะช่วยหรือจะเพิ่มความวุ่นวาย?”
“กัปตันมีแผนของเขา! สิ่งที่เราต้องทำคือเชื่อใจเขา ไม่ใช่เพิ่มภาระให้เขาอยู่ตรงนี้!”
“ผม...”
อวี้ต้าเป่าสั่นไปทั้งตัว ในลำคอมีเสียงสะอื้นอัดอั้นดังออกมา
เขาเป็นนักบินนะ
สนามรบของเขาควรอยู่ในห้องนักบิน ได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับกัปตัน
ไม่ใช่ถูกทิ้งไว้ข้างนอกเหมือนทหารบาดเจ็บ
เขาส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น นิ้วมือยิ่งเกาะแน่นกว่าเดิม
“ผมไม่ไป! ต่อให้ตายก็ต้องตายในห้องนักบิน!”
ความอดทนของซ่งเสี่ยวหมดลงโดยสิ้นเชิง
ไม่มีเวลาแล้ว!
หางตาของเธอเหลือบเห็นไฟแสดงแรงดันบนกรอบประตูกะพริบถี่รัว
ความแตกต่างของแรงดันมหาศาลระหว่างภายในกับภายนอกห้องโดยสาร กำลังสร้างแรงกดดันอย่างหนักต่อประตูบานนี้
เธอมองมือของอวี้ต้าเป่าที่เกาะกรอบประตูแน่นราวกับเชื่อมติดกัน แล้วก็ตัดสินใจเด็ดขาด
เธอคว้านิ้วของเขา แล้วค่อยๆ ง้างออกทีละนิ้วอย่างแรง
“คุณทำอะไร! ปล่อยผม!”
อวี้ต้าเป่าคำราม พยายามขัดขืน
แต่ภายใต้ความทรมานจากการขาดออกซิเจนและบาดแผล แรงของเขาไม่มีทางต้านผู้หญิงที่ถูกบีบจนถึงทางตันได้
ซ่งเสี่ยวรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ฝืนง้างนิ้วของเขาออกจากมือจับทีละนิ้วจนหมด