“นั่นเครื่องบินของพวกเราหรือเปล่า?”
“เหมือนจะหยุดแล้ว! ไม่ระเบิดด้วย!”
“สวรรค์โปรดคุ้มครอง สวรรค์โปรดคุ้มครองด้วยเถอะ!”
มีคนเริ่มปาดน้ำตาแล้ว รอคอยมาหลายวัน หวาดผวากันมาหลายวัน เครื่องบินลำนี้คือความหวังเดียวที่ทุกคนจะได้กลับบ้าน ถ้ามันเป็นอะไรไป ทุกอย่างก็พังทลาย
ตอนนี้มันหยุดแล้ว
ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนเป็นคนเริ่มปรบมือ เสียงปรบมือพลันดังประสานกันไปทั่ว
ขณะเดียวกัน ภายในห้องโดยสาร
หลังความดันอากาศกลับสู่ระดับปกติ กู้ม่านกับซ่งเสี่ยวก็รีบตรงไปยังห้องนักบินทันที
พอผลักประตูเข้าไป ทั้งคู่ก็ชะงักงัน
ไฟเตือนเรียงรายเต็มห้องนักบินยังคงสว่างวาบ ทั้งสีแดงและสีเหลืองกะพริบระยิบระยับไปทั่ว หลิวฉางเจี้ยนทรุดอยู่บนที่นั่งนักบินผู้ช่วย หอบหายใจอย่างหนัก ส่วนขาของเหลียงตงยังสั่นไม่หยุด
ส่วนเฉินเยี่ยนเอนอยู่บนเก้าอี้กัปตัน ศีรษะห้อย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท
ใบหน้าซีดจนน่าตกใจ ริมฝีปากคล้ำม่วง มือทั้งสองยังคงกำคอนโทรลไว้แน่น ตรงง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชี้แตกเป็นแผล เลือดจับตัวแห้งแล้ว ใต้เล็บเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน
ทั้งหมดเกิดจากการกำไว้แน่นจนฝืนมือ
“กัปตันเฉิน!” กู้ม่านพุ่งเข้าไป มือสั่นเทา “กัปตันเฉิน ตื่นสิ!”
ไม่มีการตอบสนอง
เธอยื่นมือสั่น ๆ ไปตรวจดูลมหายใจ
ยังหายใจอยู่ เบามาก แต่ยังมีลมหายใจ
“ยังไม่ตาย” กู้ม่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำตาแทบไหล “แค่หมดแรงจนร่างกายทรุด ไม่เหลือแรงสักนิดแล้ว”
“ต้องรีบพาลงไป” หลิวฉางเจี้ยนพยุงที่วางแขนลุกขึ้น แต่ขาอ่อนจนทรุดกลับลงไปอีก “ฉัน...ขอพักแป๊บ”