ธุรกิจอินเทอร์เน็ตต้องเผาเงิน เรื่องนี้กู้หยานรู้ดียิ่งกว่าใคร
ตรรกะเบื้องหลังรูปแบบการเผาเงินอย่างบ้าคลั่งนี้ก็คือกฎกำลัง ยกตัวอย่างให้เข้าใจง่ายคือผู้ชนะกินรวบ
ธุรกิจแบบดั้งเดิมมีข้อจำกัดด้านพื้นที่ตามธรรมชาติ อย่างเช่นการขายของกิน ที่ปักกิ่งมีคนปิ้งเนื้อแกะเสียบไม้ขาย ส่วนเมืองภูเขาก็ตั้งแผงขายได้เช่นกัน ร้านค้าทั้งสองแห่งอยู่กันคนละพื้นที่ ไม่กระทบกัน ต่างฝ่ายต่างเลี้ยงตัวเองได้
คนทั่วไปไม่ข้ามน้ำข้ามทะเลเป็นพันลี้เพียงเพื่อกินเนื้อย่างสักไม้ ตลาดจึงแบ่งแยกกันได้ตามธรรมชาติ ผู้ประกอบการในธุรกิจเดียวกันอยู่ร่วมกันได้อย่างไม่มีปัญหา
แต่อินเทอร์เน็ตทลายข้อจำกัดทางภูมิศาสตร์ลงโดยตรง การเข้าถึงผู้ใช้ไม่มีเรื่องระยะทางอีกต่อไป
ในตลาดเดียวกัน ผู้ใช้จะไหลไปรวมตัวกันที่แพลตฟอร์มชั้นนำเท่านั้น
ยกตัวอย่างธุรกิจอีคอมเมิร์ซ เมื่อเถาเป่าเติบโตขึ้น แพลตฟอร์มประเภทเดียวกันก็ยากจะแบ่งส่วนแบ่งตลาดได้ ส่วนตลาดประกาศข้อมูล ไปรษณีย์ห้าสิบแปดกับไปตลาดครองตลาดกันคนละครึ่ง ผู้ประกอบการอันดับสามแทบไม่มีพื้นที่ให้ยืน
ในตลาดเฉพาะทาง บริษัทที่ยืนหยัดได้มักมีเพียงอันดับหนึ่งกับอันดับสอง ส่วนบริษัทที่อยู่อันดับท้าย ๆ สุดท้ายก็ต้องถูกยักษ์ใหญ่ซื้อกิจการ ไม่ก็ปิดตัวลง
“ถ้าอยากยืนหยัดในตลาดอินเทอร์เน็ตได้ อย่างน้อยก็ต้องติดสองอันดับแรก”
กู้หยานพึมพำเสียงเบา
บริษัทอินเทอร์เน็ตทุกแห่งเผาเงินเพื่อขยายกิจการ แก่นแท้ก็คือการแย่งชิงผู้ใช้และสร้างคูเมืองป้องกันคู่แข่ง
ไม่ว่าแพลตฟอร์มจะหารายได้จากโฆษณา หรือจากสมาชิกและบริการเสริม รากฐานก็ยังคงเป็นจำนวนผู้ใช้กับความเหนียวแน่นของผู้ใช้