ไม่มีใครคาดคิดว่า เดิมทีนี่เป็นเพียงมื้อเลี้ยงขอบคุณธรรมดา ๆ จุดประสงค์ก็แค่ให้กู้หยานขอบคุณหลี่ซิงที่ช่วยจัดการปัญหาของหลิวอี้เฟยกับแม่ แต่กลับกลายเป็นวงเจรจาธุรกิจสตาร์ตอัปชั้นสูงไปเสียได้
หลี่ซิงมองทั้งสามคนที่กำลังถกเรื่องการเริ่มธุรกิจอย่างออกรส แล้วก็ได้แต่งุนงงอยู่บ้าง ในใจอดร้องว่าเหลือเชื่อไม่ได้
เธอไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าการลงมือของกู้หยานครั้งนี้จะกลายเป็นตัวอย่างชั้นครูของการ «กินข้าวไปคุยโปรเจกต์มูลค่าร้อยล้านไป»
«พวกคุณเอาจริงเอาจังกันขนาดนี้เลยเหรอ?»
หลี่ซิงอดถามไม่ได้
สิ้นเสียง จางชิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ประกาศอย่างหนักแน่นทันที
«จริงจังสิ! พรุ่งนี้ฉันจะยื่นใบลาออกเลย»
พอได้ยินเช่นนั้น แม้แต่กู้หยานยังเหลือบมองเธอเล็กน้อย
จางชิงอายุยังน้อย แต่กลับก้าวขึ้นไปถึงตำแหน่งรองหัวหน้ากองในกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแล้ว นี่เป็นตำแหน่งงานมั่นคงในภาครัฐ อนาคตสดใส เรียกได้ว่าโดดเด่นเหนือคนรุ่นเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งที่มีเส้นทางราชการมั่นคงอยู่ตรงหน้า แต่กลับเลือกลาออกมาเริ่มธุรกิจ ถือว่าพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก
จางชิงมองออกว่าทุกคนกำลังประหลาดใจ จึงยิ้มแล้วอธิบายว่า
«ฉันทำงานในหน่วยงานส่วนกลางมาหลายปี งานหลักก็เกี่ยวข้องกับนโยบายด้านเทคโนโลยี การบริหารธุรกิจ และการอนุมัติโครงการ เลยเข้าใจกฎเกณฑ์กับกระแสของอุตสาหกรรมนี้ดี»
«เนี่ยหลินหมกมุ่นกับเทคโนโลยี แต่ไม่ถนัดบริหารงาน ฉันลาออกไปช่วยเขาพอดี เราจะได้เสริมกัน»
กู้หยานได้ยินแล้วก็แอบดีใจ ต้องยอมรับว่าจางชิงเป็นตัวเลือกผู้จัดการทั่วไปที่เหมาะกับบริษัทใหม่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
มีเธอคอยดูแล ทั้งการประสานงานด้านนโยบาย การบริหารบริษัท และการจัดการทีม ก็ไม่ต้องให้เขาเป็นห่วงเลยสักอย่าง ราวกับผู้ช่วยมือดีหล่นมาจากฟ้า ช่วยลดความยุ่งยากให้เขาไปได้มาก
«ไม่มีปัญหา»