หลงจ้านเทียนตอบสนองรวดเร็วมาก เขาดึงหลินชิงเสวี่ยมาไว้ข้างหลังทันที ใช้ร่างกายของตนเองกั้นระหว่างเธอกับบริเวณที่กำลังชุลมุน
พนักงานเห็นท่าไม่ดี จึงรีบวิ่งไปล็อกประตูใหญ่จากด้านใน
ผู้จัดการร้านเดินอ้อมออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ค่อย ๆ เหลือบมองกล้องวงจรปิดบนเพดาน ก่อนเดินไปอย่างไร้พิรุธ แล้ว “เผลอ” เตะปลั๊กกล้องจนหลุดจากเต้ารับ พอปลั๊กไถลออกมา เขาก็ไม่แม้แต่จะหันไปมอง กลับคว้าไม้ถูพื้นที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพง พลางร้องว่า “อย่าตีกันเลย อย่าตีกันเลย” แล้วเบียดเข้าไปในฝูงชน
เด็กหนุ่มลายสากกับพวกนักศึกษายังอายุน้อย แม้จะมีแรงกาย แต่ประสบการณ์การต่อสู้ยังขาดอยู่มาก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรลงมือที่ไหนถึงจะได้ผลที่สุด
ส่วนพวกญี่ปุ่นกลุ่มนั้นก็ไม่ใช่พวกอ่อนหัด ในกลุ่มมีหลายคนที่เห็นได้ชัดว่าฝึกฝนมา ไม่นานก็เริ่มตั้งหลักได้และโต้กลับ
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันสูสีอยู่พักหนึ่ง เก้าอี้ถูกชนล้ม ถาดไถลไปไกลบนพื้น สถานการณ์ชุลมุนและชะงักงัน
ผู้จัดการร้านมาถึงได้จังหวะพอดี “เผลอ” ยัดไม้ถูใส่มือชายหนุ่มแว่น
ชายหนุ่มแว่นก้มมองด้ามไม้ถูในมืออย่างงุนงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็กำด้ามไว้ด้วยสองมือ แล้วฟาดหัวไม้ถูใส่หน้าพวกญี่ปุ่นคนที่อยู่ใกล้ที่สุด
ไม้ถูเพิ่งใช้ถูพื้นมา ทั้งเปียกชื้นทั้งดำคล้ำ กระแทกเข้าเต็มหน้าชายหนวด
น้ำสกปรกกลิ่นคาวฉุนไหลย้อยลงมาตามใบหน้า ชายหนวดร้องโหยหวน พลางกุมหน้าแล้วถอยหลังไปหลายก้าว