พูดจบ เธอก็ยกถังไก่ทองทั้งถังขึ้นมา ผลักประตูแล้วเดินออกไป
หลงจ้านเทียนนั่งอยู่ที่เดิม มองผ่านกระจกเห็นเธอเดินไปหาพวกเด็กหนุ่มลายสาก แล้วก้มตัวส่งถังให้พวกเขา
เด็กหนุ่มลายสากกับสาวน้อยกลุ่มนั้นนิ่งอึ้งอยู่นาน คงนึกไม่ถึงว่าจะมีคนแปลกหน้าเอาของกินมาให้
ตอนสาวน้อยผมแดงรับถังไก่ทอง มือของเธอสั่นระริก เธอเงยหน้ามองหลินชิงเสวี่ย ขยับริมฝีปากพูดอะไรบางอย่าง
เด็กหนุ่มผมเหลืองก้มหน้า ใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาอย่างรวดเร็ว หลินชิงเสวี่ยยิ้มพลางโบกมือให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมา
เธอกลับมานั่งตรงข้ามเขา รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จาง ราวกับเพิ่งทำเรื่องที่ทำให้มีความสุขมากเป็นพิเศษ
“ขอบคุณนะ เทียนกอ”
“จะขอบคุณฉันทำไม ของเป็นเธอที่เอาไปให้พวกเขา” หลงจ้านเทียนมองเธอ
หลินชิงเสวี่ยก้มหน้า ใช้นิ้ววาดวงกลมบนโต๊ะ น้ำเสียงเบาราวกับพูดกับตัวเอง “ขอบคุณที่ไม่คัดค้าน ขอบคุณที่พาฉันไปทำตามความปรารถนา” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “ได้เลี้ยงข้าวตัวเองตอนเด็กด้วย”
หัวใจหลงจ้านเทียนสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครู่เธอถึงจ้องออกไปนอกหน้าต่างอยู่นาน
เด็ก ๆ ที่อยู่นอกประตูและรวบรวมเงินกันได้ไม่พอเหล่านั้น ก็คือตัวเธอในอดีตที่ได้แต่มองคนอื่นกิน แต่ไม่ยอมซื้อให้ตัวเอง
เธอเอาของที่ตัวเองไม่เคยได้กินไปให้เด็ก ๆ ที่เหมือนกับตัวเธอในวันวาน หญิงสาวที่แม้แต่มื้อหนึ่งในแมกด่านเหลาก็ยังเสียดายไม่ยอมซื้อให้ตัวเอง แต่พอเห็นคนอื่นหิว กลับยกให้ทั้งถังโดยไม่ลังเล