กว่าจะทนรอจนถึงหกโมงเย็นได้ หลงจ้านเทียนก็รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าแทบรอไม่ไหว อยากเลิกงานเสียที
เขานัดกับหลินชิงเสวี่ยไว้ที่หน้าร้านอาหารบนถนนหนงหยวนร้านเดิม
มื้อก่อนหลงจ้านเทียนแย่งจ่ายเงินได้อย่างยากเย็น ตอนนั้นทั้งคู่ยังไม่ค่อยสนิทกัน นั่งประจันหน้ากันก็ยังรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง
ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หน้าต่างแชตในมือถือแทบจะสว่างขึ้นทุกวัน ตั้งแต่ “เทียนกอกินข้าวหรือยัง” ไปจนถึง “วันนี้อาหารโรงอาหารไม่อร่อยเลย” เรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันที่พร่ำคุยกัน ค่อย ๆ ทำให้ความรู้สึกแปลกหน้าในตอนแรกจางลงเรื่อย ๆ
เขาไม่มีญาติอยู่ในยงเฉิง แต่ทุกครั้งที่เห็นข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ก็รู้สึกว่าห้องเช่าห้องนี้ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ทักษะด้านต่าง ๆ ของหลงจ้านเทียนเรียกได้ว่าอยู่ในระดับแนวหน้า มีเพียงเรื่องทำอาหารเท่านั้นที่เขาไม่เอาไหนจริง ๆ อยู่ในกองทัพสิบปีก็กินแต่อาหารโรงอาหาร ส่วนการเอาชีวิตรอดกลางแจ้งนั้น ต่อให้ต้องหาอะไรแถวนั้นมากินให้อิ่มท้องก็ยังทำได้ แต่ของที่ปรุงออกมาแทบไม่เกี่ยวข้องกับคำว่า “อร่อย” เลย
ยังดีที่เงินค่าปลดประจำการของเขาเหลืออยู่กว่าสองล้านหยวน บวกกับงานหัวหน้า รปภ. ในตอนนี้ก็มั่นคงแล้ว แม้เงินเดือนจะไม่สูง แต่เลี้ยงน้องสาวหนึ่งคนได้ไม่เป็นปัญหา
ในใจเขาคิดบัญชีไว้แล้ว ชิงเสวี่ยยังฝึกงานอยู่ เงินเดือนก็ไม่สูง ส่วนเงินชดเชยกรณีเสียชีวิตก้อนนั้นเธอก็ไม่ยอมแตะ ในฐานะพี่ชาย เขาต้องค่อย ๆ ทำให้เธอชินกับการมีคนดูแล และชินกับการไม่ต้องคอยคำนวณทุกมื้ออย่างละเอียด