จากนั้น เจียงเหวยตงก็ไปพบเสิ่นป๋อเหวิน ผู้อำนวยการโรงพยาบาล เพื่อสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บและแผนการรักษาของเฉินเต๋อโฮ่วในห้องผู้ป่วย เขากำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องใช้ทรัพยากรทางการแพทย์ที่ดีที่สุด และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เฉินเต๋อโฮ่วหายดี
ก่อนจากไป เขายังเดินไปหาครอบครัวของเฉินเทา กล่าวปลอบโยนด้วยถ้อยคำอ่อนโยนสองสามประโยค แล้วให้คำมั่นอย่างหนักแน่นอีกครั้ง
ขณะหันกลับ สายตาของเขาก็บังเอิญกวาดผ่านหลงจ้านเทียนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง เจียงเหวยตงชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มคนนั้นยืนพิงกำแพงอย่างเงียบสงบ บรรยากาศรอบตัวแตกต่างจากตำรวจและทหารผ่านศึกที่เต็มทางเดินอย่างสิ้นเชิง แต่กลับกลมกลืนกันอย่างน่าประหลาด
กลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นที่เก็บซ่อนไว้ไม่มิด ทำให้รูม่านตาของเจียงเหวยตงหดลงเล็กน้อย เขาจดจำชายหนุ่มคนนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการใด เพียงถอนสายตากลับ แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปในลิฟต์
ทันทีที่เจียงเหวยตงจากไป หลี่เจี้ยนหงก็ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่ครึ่งนาที เขารีบคลานแกมวิ่งเข้าไปในลิฟต์อีกตัว แทบอยากกดปุ่มปิดประตูให้จมเข้าไปในผนัง
ชั่วขณะที่ประตูลิฟต์ปิดลง เขาพิงผนังห้องโดยสารอันเย็นเฉียบ แล้วพบว่าเสื้อผ้าทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น หลี่เจี้ยนหงรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าคราวนี้พวกเขาคงหนีไม่พ้นเคราะห์ร้ายเสียแล้ว
หลี่เจิ้งจวินมองส่งตำรวจและหลี่เจี้ยนหงที่ทยอยหายลับไปตรงปากลิฟต์ จากนั้นจึงหันกลับมาเริ่มจัดกำลัง
เขาแบ่งทหารผ่านศึกที่อยู่ ณ ที่นั้นออกเป็นหกหมวดตามธรรมเนียมเก่าในสมัยทำศึก สับเปลี่ยนเวรทุกสี่ชั่วโมง ผลัดกันเฝ้าโรงพยาบาลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยไม่ละจากหน้าห้องผู้ป่วยของเฉินเต๋อโฮ่วแม้แต่ก้าวเดียว
จัดกำลังเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินไปหาเฉินเทา ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ “นี่คือช่องทางติดต่อของพวกเรา มีเรื่องอะไรก็โทรมาได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าเมื่อไร ไม่ว่าเรื่องอะไร พี่น้องร่วมรบกลุ่มนี้จะเป็นที่พึ่งให้พวกคุณ”