ในจังหวะนั้นเอง เฉินเทาก็เห็นหลี่เจี้ยนหงเข้า เขาพุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ชี้หน้าหลี่เจี้ยนหงแล้วตะโกนเสียงเข้มว่า “ยังกล้ามาอีกเหรอ! ยังคิดจะข่มขู่พวกเราอีกหรือไง? วันนี้ฉันจะสู้กับพวกแกให้ถึงที่สุด!”
คำพูดนั้นราวกับไม้ขีดไฟที่ถูกโยนลงถังน้ำมัน
พริบตาเดียว ทหารผ่านศึกทั้งหมดในทางเดินก็กรูกันเข้ามา ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วนจ้องเขม็งไปยังหลี่เจี้ยนหง แรงสังหารที่ถูกเก็บกดมานาน สั่งสมมาตลอดหลายสิบปีในชีวิตทหาร พลันกลืนกินหลี่เจี้ยนหงกับผู้ติดตามของเขาไปในทันที
หลี่เจี้ยนหงตกใจจนแทบสิ้นสติ คลานกระเสือกกระสนไปหลบอยู่หลังโจวเจี้ยนหมิง ขาทั้งสองข้างสั่นราวกับลูกสั่น ตะโกนจนเสียงแหบว่า “เข้าใจผิด! ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด! พวกเรามาคุยเรื่องค่าชดเชยด้วยความจริงใจ! ไม่ได้คิดข่มขู่เลยแม้แต่น้อย!” เวลานี้เขาไม่เหลือเค้าความหยิ่งผยองตอนมาที่นี่ครั้งแรกแม้แต่นิดเดียว สภาพเหมือนไก่ป่วยที่ถูกถอนขนจนเกลี้ยงแล้วโยนเข้าไปในฝูงเสือฝูงหมาป่า เขาไม่สงสัยเลยว่า หากไม่มีตำรวจอยู่ด้วย ทหารผ่านศึกกลุ่มนี้คงฉีกร่างเขาเป็นชิ้น ๆ ตรงนั้น
หลี่เจิ้งจวินแหวกฝูงชนเดินออกมา จ้องเขม็งไปยังหลี่เจี้ยนหง สายตานั้นราวกับจะตอกเขาให้ติดแน่นอยู่บนกำแพง
หลี่เจิ้งจวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ดัง แต่ถ้อยคำแต่ละคำกลับแทงลึกถึงกระดูก “ว่าไง เป็นแกเองสินะที่พาคนมาข่มขู่ครอบครัวของผู้บังคับกองร้อยเฒ่า แล้วยังมาเป็นคนกลางให้พวกนั้นอีก? กลับไปบอกพวกนั้นว่า พวกเราไม่ต้องการค่าชดเชยบ้าบออะไรทั้งนั้น เรื่องนี้ถ้าส่งตัวคนออกมา ก็ยังพอคุยกันได้ แต่ถ้าไม่ส่ง งั้นก็ลองดูกันสักตั้งว่าพวกพี่น้องเก่าอย่างเราจะทำอะไรได้บ้าง”
พูดจบ เขาก็ยกแก้วกระจกเก็บความร้อนที่ใช้ดื่มชาขึ้นมา ออกแรงมือข้างเดียว แก้วเก็บความร้อนก็ระเบิดดัง “ปัง”