ชั้น 10 อาคารผู้ป่วยใน บริเวณทางเดินนอกห้องพักผู้ป่วย หลงจ้านเทียนกอดอกพิงผนัง ดวงตาหรี่ปรือราวกับสัตว์ร้ายที่แสร้งหลับ
ครอบครัวของเฉินเทานั่งอยู่บนม้านั่งยาวข้าง ๆ ใบหน้าเหนื่อยล้าและเศร้าสลด ทุกครั้งที่มีเสียงดังมาจากบริเวณลิฟต์ไกลออกไป หูของหลงจ้านเทียนจะขยับเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ลุกขึ้น
กระทั่งเสียงฝีเท้าหนาแน่นแต่เป็นระเบียบดังมาจากทางลิฟต์
หลงจ้านเทียนลืมตาขึ้นฉับพลัน ยืดตัวตรง แล้วขยับออกไปสองก้าวอย่างเงียบเชียบ ยืนบังอยู่หน้าครอบครัวของเฉินเทา สายตาเคร่งขรึมจับจ้องไปยังทางลิฟต์
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดกึกลงในชั่วพริบตา ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบงัน
จากนั้น เสียงจังหวะอีกแบบก็ดังขึ้น เป็นเสียงรองเท้าทหารปลดปล่อยเหยียบพื้นกระเบื้องในทางเดิน หนักแน่น ทรงพลัง และเป็นระเบียบราวกับเครื่องจักร
คนแรกที่ปรากฏแก่สายตาของหลงจ้านเทียนคือชายชราวัยเจ็ดสิบกว่าปี เขาสวมเครื่องแบบทหารเก่าสีเขียวกองทัพ ปกเสื้อประดับแถบแดงสองแถบสะดุดตา หน้าอกเต็มไปด้วยเหรียญเกียรติยศ รูปร่างแข็งแรง ใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นเปี่ยมด้วยความโกรธที่ถูกกดข่มไว้จนถึงขีดสุด
เบื้องหลังเขา ทหารผ่านศึกสองแถวซึ่งสวมเครื่องแบบทหารเก่าเช่นเดียวกันทยอยเดินออกมา ก่อนตั้งแถวอย่างเงียบงันกลางทางเดิน
ครอบครัวของเฉินเทาตกใจกับภาพตรงหน้าจนลุกขึ้นยืน แม่ของเฉินเทามองหลี่เจิ้งจวินที่เดินนำอยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย ริมฝีปากเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้