เช้าวันรุ่งขึ้น หลงจ้านเทียนออกไปออกกำลังกายแล้วกลับมา เขาวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะตามสะดวก พอเห็นว่าหลินชิงเสวี่ยยังไม่ตื่น จึงเดินไปเคาะประตูห้องเบา ๆ
ข้างในไม่มีเสียงตอบ เขาเคาะอีกสองครั้ง ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูจึงแง้มเปิดออกจากด้านใน หลินชิงเสวี่ยโผล่หน้าผมยุ่งเหมือนรังไก่ออกมา ดวงตาปรือครึ่งหลับครึ่งตื่น หาวหวอด ท่าทางเหมือนพร้อมจะหลับต่อได้ทุกเมื่อ
หลงจ้านเทียนเห็นภาพนั้นแล้วกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมา “ชิงเสวี่ย ถ้ายังไม่ลุก วันนี้ไปทำงานสายแน่”
คำว่า “สาย” ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดใส่ ทำให้หลินชิงเสวี่ยตื่นจากสภาพเหมือนละเมอในทันที
เธอนิ่งไปหนึ่งวินาที แล้วร้องลั่น “แย่แล้ว แย่แล้ว จะสายแล้ว จะสายแล้ว!” พูดจบก็วิ่งพรวดไปห้องน้ำ รองเท้าแตะกระทบพื้นดังปะทะกันเป็นชุดอย่างเร่งรีบ
หลงจ้านเทียนตะโกนตามหลัง “ช้า ๆ อย่าล้ม ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงสี่สิบ ยังทัน!”
สิบนาทีต่อมา หลินชิงเสวี่ยล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ สติกลับมาเต็มที่ เธอเดินออกจากห้องน้ำ พลางนึกถึงสภาพผมยุ่งกับสีหน้าเหมือนคนละเมอเมื่อครู่ที่หลงจ้านเทียนเห็นเข้า ก็อดเขินไม่ได้ จึงลูบผมตัวเองแล้วแอบเหลือบมองเขา ก่อนพูดเสียงเบา “เทียนกอ ทำไมไม่ปลุกฉันให้เร็วกว่านี้ล่ะ”
หลงจ้านเทียนกลั้นยิ้ม เลื่อนนมถั่วเหลืองกับซาลาเปามาตรงหน้าเธอ “ผมปลุกแล้ว เป็นคุณเองที่เมื่อคืนดึงดันจะดูบ้านจนดึก ตอนนี้เจ็ดโมงสี่สิบกว่า ยังไม่สาย คุณกินอาหารเช้าให้สบายใจ ระหว่างทางก็ระวังความปลอดภัยก็พอ”
หลินชิงเสวี่ยค่อยวางใจลง นั่งที่โต๊ะ หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วมองหลงจ้านเทียนด้วยดวงตาเป็นประกาย “เทียนกอ พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้ว พวกเราไปดูบ้านด้วยกันเถอะ”
หลงจ้านเทียนพยักหน้า “ได้ คุณไปทำงานให้สบายใจก่อน บ้านก็อยู่ตรงนั้น ไม่หนีไปไหนหรอก ผมรอคุณได้ ไม่ต้องรีบ”