เนื้อหาในข้อความมีดังนี้:
“หลงจ้านเทียน สวัสดีครับ ผมชื่อจ้าวเจิ้นซิง ปีนี้อายุสี่สิบสองปี บ้านอยู่ที่โจวโจว ผมรู้ว่าการส่งข้อความส่วนตัวมาหาคุณแบบนี้อาจเสียมารยาทไปบ้าง แต่ผมหมดหนทางจริง ๆ จึงจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากคุณ หวังว่าคุณจะช่วยผมได้
เรื่องนี้ต้องเริ่มจากคุณปู่ของผม คุณปู่ชื่อจ้าวผิงอาน บ้านเกิดอยู่ที่อำเภอแห่งหนึ่งในเขตจิ้งเจียง มณฑลกุ้ย
ตอนที่กองทัพหัวเซี่ยสู้รบกับพวกญี่ปุ่นอย่างดุเดือดในจิ้งเจียง คุณปู่ยังหนุ่มมาก แต่ก็รู้ว่าชาติจะอยู่หรือดับสูญเป็นความรับผิดชอบของทุกคน ท่านจึงกลับบ้านไปลาพ่อแม่สั้น ๆ ก่อนจะติดตามกองทัพปฏิวัติไปร่วมรบในสงครามต่อต้านญี่ปุ่น
หลังจากเอาชนะพวกญี่ปุ่นได้ คุณปู่ก็ติดตามกองทัพขึ้นเหนือไปเรื่อย ๆ และสุดท้ายก็ลงหลักปักฐานอยู่ที่โจวโจว หลังจากก่อตั้งหัวเซี่ยใหม่ ท่านตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ผิงโจว แต่งงานกับคุณย่าของผม แล้วก็มีพ่อของผม
คุณปู่เสียชีวิตในช่วงทศวรรษ 1960 ตอนนั้นพ่อของผมเพิ่งอายุเก้าขวบ
ตอนใกล้สิ้นใจ คุณปู่จับมือพ่อไว้ พูดเรื่องหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เจี้ยนกั๋ว พ่อไม่ไหวแล้ว คงกลับไปไม่ได้แล้ว พอลูกโตขึ้น ต้องนำอัฐิของพ่อกลับบ้านเกิด ไปฝังในสุสานบรรพบุรุษตระกูลเจ้า ฝังไว้ข้าง ๆ ปู่ย่าของลูก หลายปีมานี้พ่อไม่เคยได้ดูแลพวกท่านเลย หลังตายแล้วก็ให้พ่อได้อยู่เป็นเพื่อนพวกท่านดี ๆ ถือว่าได้ทำตามความปรารถนาสักอย่าง ลูก...ลูกต้องช่วยพ่อทำตามความปรารถนานี้ให้ได้นะ”
คุณปู่ยังเล่าด้วยว่า คนตระกูลเจ้าของเราอาศัยอยู่เชิงเขามาหลายชั่วอายุคน บนเขามีต้นไม้และต้นไผ่มากมาย หน้าบ้านมีแม่น้ำสายหนึ่งไหลลงมาจากภูเขา น้ำใสจนมองเห็นปลาที่ก้นแม่น้ำ