มือของเจียงรั่วเสวี่ยชะงักค้างกลางอากาศ กำแน่นแล้วคลายออก เธอรู้ว่าเพื่อนร่วมงานหมายถึงอะไร—ก่อนออกเดินทาง ลุงของเธอซึ่งดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าสถานีตำรวจโทรมาหาเป็นพิเศษ คำพูดบ่งบอกเป็นนัยว่าคดีนี้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา มีผู้ใหญ่กำลังจับตาดูอยู่ และกำชับให้เธอ “รู้จักวางขอบเขตให้ดี” ตอนจัดการคดี
“รู้จักวางขอบเขตให้ดี” หมายความว่าอย่างไร ตลอดหลายปีที่เป็นตำรวจมา เธอย่อมเข้าใจความหมายดี ก็แค่บอกว่าอย่าสืบลึกเกินไป ถึงเวลาควรปล่อยก็ให้ปล่อย ถึงเวลาควรก้มหัวก็อย่าดันทุรัง
เธอกัดริมฝีปากล่าง เงียบไปสองวินาที ก่อนสะบัดมือเพื่อนร่วมงานออกอย่างแรง แล้วพูดเสียงแข็งว่า “รับทราบแล้ว”
แต่เธอไม่ได้ถอย
เมื่อเห็นเธอเงียบไป หลี่เจี้ยนหงก็คิดว่าตำรวจสาววัยเยาว์คนนี้ถูกข่มจนยอมแล้ว มุมปากผุดรอยยิ้มคล้ายกำลังหยิบยื่นความเมตตาให้ เขาก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว แล้วพูดกับเฉินเทาและหลงจ้านเทียนด้วยน้ำเสียงราวกับ “ผมให้เกียรติพวกคุณมากแล้ว” ว่า “ห้าแสน ถ้าพวกคุณรับไม่ได้...” เขาจงใจหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองสีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แล้วค่อยเอ่ยช้า ๆ ทีละคำ ราวกับทุกคำคือความกรุณาที่ต้องเค้นออกมาจากซอกฟัน “ผมตัดสินใจเอง เพิ่มให้เป็นแปดแสน เรื่องนี้จบกันแค่นี้”
ทางเดินเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก
แปดแสน สำหรับครอบครัวชาวชนบททั่วไป นี่คือเงินก้อนที่ต้องอดออมโดยไม่กินไม่ใช้กันนานสิบกว่าปี หรืออาจถึงยี่สิบปี
หลังพูดจบ มุมปากของหลี่เจี้ยนหงยังเผยรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มของคนที่มั่นใจว่าชนะอยู่ในกำมือ