ไม่นานวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มาถึง ตรงกับเวลาสัมภาษณ์ที่นัดหมายไว้พอดี
หลินอู่เดินทางตามที่อยู่มาจนถึงหน้าวิลล่า
กำแพงหินอ่อนสีขาวน้ำนมสะท้อนประกายอ่อนโยนใต้แสงแดด
มองผ่านประตูสูงใหญ่เข้าไป จะเห็นน้ำพุสไตล์ยุโรปงดงามอยู่ตรงกลาง สายน้ำกระเซ็นเป็นประกายระยิบระยับ
พ่อบ้านพาเธอเดินผ่านทางเดินยาว ราวบันไดวนประดับลวดลายวิจิตร เงยหน้าขึ้นก็เห็นภาพนูนต่ำสไตล์บาโรกบนเพดาน พรมเปอร์เซียเนื้อนุ่มดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด
เธอคิดว่า ปราสาทในหนังสือนิทานก็คงมีหน้าตาแบบนี้
ไม่นานนัก ราชินีแสนสวยในเทพนิยายก็ปรากฏตัวขึ้น
“คุณคือคนที่เจียหยางหามาให้เป็นแม่ชั่วคราวของเฟลิกซ์สินะ?” หญิงสาวเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ที่รัก คุณผอมเกินไปแล้ว จะดึงมันไหวจริงเหรอ?”
หลินอู่อธิบายว่าเธอเคยทำงานที่ร้านสัตว์เลี้ยงอยู่หลายเดือน และมีผลงานโดดเด่นถึงขั้นอาบน้ำให้สุนัขพันธุ์บีเกิลได้สำเร็จ พอได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็ถึงกับตาเป็นประกาย
“ดีมากเลย ที่รัก มาเร็ว ฉันจะพาไปดูเฟลิกซ์”
เฟลิกซ์มีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเอง ห้องนั้นกว้างกว่าห้องเช่าเล็ก ๆ ของหลินอู่มาก หน้าต่างกระจกบานใหญ่เปิดออกไปเห็นสนามหญ้ากว้างสำหรับให้มันวิ่งเล่น
หลินอู่ทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านสัตว์เลี้ยงมานาน แต่ไม่เคยเห็นโดเบอร์แมนที่สวยขนาดนี้มาก่อน
ขนเป็นประกายเงางามราวผ้าซาติน เส้นกล้ามเนื้อเรียวงามและลื่นไหล
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เฟลิกซ์ก็ชูหูขึ้นอย่างระแวดระวังทันที เมื่อแน่ใจว่าเป็นเจ้าของ แววตาคมกริบจึงเปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง