หลินอู่ออกจากห้องน้ำ คู่รักห้องข้าง ๆ เริ่มกิจกรรมที่ต้องทำทุกคืนกันอีกแล้ว
เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียง
ในโทรศัพท์ ข้อความที่ส่งมาขอเงินจากเธอเข้ามาติด ๆ กันไม่ขาดสาย
เธอเลื่อนดูบัญชีของตัวเองอย่างไร้อารมณ์ แล้วโอนเงินไปให้อีกจำนวนหนึ่ง
ยังดีที่งานใหม่ให้ค่าจ้างรายชั่วโมงดี หลินอู่นอนลงบนหมอนนุ่ม สวมที่อุดหู แล้วมองแสงดาวไม่กี่ดวงนอกหน้าต่าง
วันรุ่งขึ้น ดวงอาทิตย์ขึ้นตามปกติ
เมื่อเฉิงเจียหยางรู้ว่าหลินอู่สอบสัมภาษณ์ผ่าน เขาก็กระตือรือร้นอยากฉลองให้เธอเป็นอย่างยิ่ง
แม้กระเป๋าสตางค์ของหลินอู่จะแบนราบ แต่เธอก็รู้จักธรรมเนียมการเข้าสังคมอยู่บ้าง จึงเสนอว่าจะเลี้ยงข้าวเขา
“จะให้คุณออกเงินได้ยังไง” เฉิงเจียหยางพูดพร้อมรอยยิ้ม เขาอธิบายว่าแค่ให้เธอไปร่วมงานสังสรรค์ด้วย เติมคนให้ครบ ก็ถือเป็นการตอบแทนเขาแล้ว แถมการสนับสนุนกิจกรรมของสภานักเรียนยังช่วยเพิ่มคะแนนรวมพัฒนาได้อีกด้วย
คะแนนรวมพัฒนาผูกอยู่กับทุนการศึกษา แค่เหตุผลข้อนี้ข้อเดียว เธอก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธแล้ว
หลินอู่ตอบตกลง สลับเวรกับเพื่อนร่วมงานที่ร้านสะดวกซื้อเรียบร้อย แล้วไปที่วิลล่าเพื่อพาเฟลิกซ์ออกกำลังกายให้ครบตามที่ต้องการในวันนี้
ตลอดทั้งบ่าย เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางประตูอยู่เรื่อย ๆ
เธอหวังว่าเฮอจิ่งโจวจะปรากฏตัว แต่ก็กลัวว่าเขาจะปรากฏตัว
เมื่อเทียบกับการพูดคุยกันต่อหน้าแล้ว จริง ๆ เธอชอบแอบเฝ้ามองเขาอยู่เงียบ ๆ จากมุมที่เขาไม่รู้ตัว โดยไม่เข้าไปรบกวนมากกว่า
อยู่แบบนี้ หัวใจก็เต้นผิดจังหวะได้ง่าย
บางครั้งเธอจึงคิดถึงสมัยมัธยมปลาย เธออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง ส่วนเขาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม ระยะห่างกันสองชั้นอาคารกำลังพอดี