อากาศต้นฤดูหนาว แม้จะมีแดดอ่อน ๆ แต่ก็แทบไม่ให้ความอบอุ่นใด ๆ เศษใบไม้แห้งหมุนวนลงสู่พื้น
เฟลิกซ์ที่แต่แรกนอนนิ่งบนพรม ดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่าหลินอู่กำลังอารมณ์ไม่ดี จึงเดินมาที่ขาของเธอแล้วเสียดสีเสียดาย จมูกเปียกชื้นแตะที่หลังมือของเธอ
หลินอู่ย่อตัวลง โอบคอเฟลิกซ์ไว้แล้วกอดเบา ๆ
ขนสั้นแข็งของสุนัขโดเบอร์แมนลูบไปที่แก้ม กล้ามเนื้ออุ่นๆ ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ปล่อยความอบอุ่นที่ทำให้ใจสงบ
ปากยาวสุนัขเกาะเกียจที่ข้างคอของเธอ เหมือนการปลอบโยนไร้เสียง
หลินอู่ถอนหายใจยาว ลูบหูมันเบา ๆ ก่อนดึงตัวเองออกจากความคิดอันหม่นหมอง ลุกขึ้นเดินไปที่ทางเข้าบ้าน เปิดตู้ข้าง ๆ แล้วหยิบสายจูงหนังออกมา
เมื่อใส่สายจูงให้เฟลิกซ์เรียบร้อย กำลังจะพามันลงไปเดินเล่น เฮอจิ่งโจวก็โทรวิดีโอเข้ามาพอดี
ปกติหลินอู่กับเขาคุยกันผ่านข้อความหรือโทรศัพท์เป็นหลัก ครั้งแรกที่ได้รับสายวิดีโอทำเอาไม่ค่อยเอาอยู่
เธอหมุนกล้องหันลงพื้นก่อน แล้วจึงกดรับสาย
ไม่นาน ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มก็ปรากฏบนหน้าจอ
โคนคิ้วทองเงาจาง ๆ ใต้แสงไฟด้านบน ยิ่งเน้นดวงตาวาบหวิวยาวรีให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นพื้นคอนกรีตกินพื้นที่สามในสี่ของหน้าจอ เฮอจิ่งโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถาม
“คุณอยู่ไหนล่ะ”
หลินอู่เขย่าโทรศัพท์เบา ๆ “อยู่นี่ไง”
เฮอจิ่งโจวว่า “อวดอำนาจชะมัด”
น้ำเสียงเรื่อยเปื่อยแฝงมุกหยอกล้อชัดเจน ดังมาจากลำโพง