เช้าวันพุธหลังจากนั้นไม่กี่วัน เฮอจิ่งโจวคอยดูจนหลินอู่กินอาหารเช้าเสร็จ แล้วจึงมีธุระต้องไปบริษัทสักหน่อย จึงให้คนขับรถส่งหลินอู่ไปส่งที่มหาวิทยาลัย
อากาศค่อย ๆ เข้าสู่ต้นฤดูหนาว ยิ่งแล้วยิ่งหนาว เมื่อคลาสใหญ่จบลง หลินอู่เดินลงจากอาคารเรียน จู่ ๆ เงาดำก็บังตา มีคนมาขวางทางเอาไว้
สัญชาตญาณทำให้เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว เงยหน้าขึ้น ก็เห็นจางจื่อเชียนกำลังยิ้มมองตัวเองอยู่
รูม่านตาหดแคบลงทันที ไม่คิดว่าเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ ความตื่นตระหนกไหลบ่าขึ้นในใจ ปลายนิ้วกำแน่นจนซีด หญิงสาวรีบก้มหน้าแล้วก้าวข้ามเขาไป อยากจะรีบหนีไปให้พ้น
“เชอะ หนีไปทำไม”
จางจื่อเชียนยืดแขนยาวออกไปขวางหน้าเธอ ใบหน้ายังคงสวมรอยยิ้ม เหมือนจะเป็นมิตรเสียจริง
“เพื่อนร่วมรุ่นเก๊ะ ไม่คุยกันถึงเรื่องเก่า ๆ บ้างหรือ ไม่เจอกันนานขนาดนี้”
เขาลากเสียงยาว แล้วถอนใจแบบเสียไม่เสีย “ตามหาเธอเหนื่อยแทบตาย”
หลินอู่ติดค้างอยู่ในห้องเรียนเพราะจัดเรียงเอกสาร ตอนนี้รอบข้างจึงแทบไม่มีใครเลย กว้างและเงียบสงัด
เธอกอดหนังสือแน่น บังคับใจให้สุขุม บังคับน้ำเสียงให้เรียบเท่าที่ทำได้ “มาหาฉันทำไม”
“ก็ไม่ได้มาทำอะไรหรอก” จางจื่อเชียนขมวดคิ้วขึ้น พูดอย่างช้า ๆ “ก็แค่ครั้งก่อนอยากขอเบอร์ติดต่อ แต่เธอหนีเร็วนัก นี่มันบอกอะไรกันแน่”
สายตากวาดไปทั่วตัวเธอ เขาสะบัดเข้าใกล้ทันที เสียงต่ำที่เปี่ยมไปด้วยประชด
“ไหงล่ะ ไต่กิ่งไม้สูงแล้วเลยไม่จำเป็นต้องรู้จักเพื่อนเก่าแล้วงั้นสินะ สาวข้าวกล่อง”