เฮอจิ่งโจวหยิบเค้กเล็กรูปฟักทองชิ้นหนึ่ง น้ำตาลไอซิงโปรยปรายลงบนผิวเหมือนหิมะ เมื่อเห็นป้ายเขียนว่ารสส้ม เขาจึงใส่ลงตะกร้า
เดินเลือกซื้อไปเรื่อย ๆ แล้วก็หยุดอยู่หน้าชั้นวางสินค้าชั้นหนึ่ง
กวาดสายตามองไปเลื่อน ๆ ก่อนหันไปมองหลินอู่ที่ดูเหมือนจะเผลอใจลอยไปคนละโลก แล้วยิ้มออกมา
“ที่รัก มาช่วยเลือกหน่อยสิ”
เลือกอะไรนะ?
หลินอู่สติกลับมา เดินเข้าไปอย่างงุนงง แล้วมองตามสายตาของเขาไป
ชั้นวางสูงตลอดหกชั้น เรียงเป็นกล่องบรรจุเล็ก ๆ ทุกรูปแบบระยิบระยับ แวบแรกดูคล้ายหมากฝรั่ง
หมากฝรั่งมีรสชาติเยอะขนาดนี้เชียวหรือ ตายังไม่ทันโฟกัส หลินอู่จึงจ้องมองตัวหนังสือประทับทองอย่างตั้งใจ
“ระไล้บาง”“หล่อลื่น”“กรดไฮยาลูรอนิก”“เกลียว”
รูม่านตาขยายเล็กน้อย ก่อนรีบถอยหลังไปหลายก้าวทันที
แต่เฮอจิ่งโจวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ท่าทีเป็นธรรมชาติ ถามไถ่ราวกับกำลังเลือกรสชาติมันฝรั่งทอด
“ทำไมล่ะ ไม่ชอบสักอย่างเหรอ?”
แก้มร้อนผ่าว เธอตกใจกวาดมองซ้ายขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใครเดินผ่าน จึงรีบเดินเข้าไปดึงแขนเขา “…กลับกันเถอะ”
หนุ่มใหญ่ยอมให้เธอลาก แต่แค่คิ้วขมวดเล็กน้อย “ไม่เอาหรอ”
หลินอู่รีบส่ายหน้าปฏิเสธเต็มแรง จนแทบจะหลบหน้า
เขาก้มมองเธออยู่ครู่ใหญ่ แล้วก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา เสียงนั้นเฉื่อยชาดูเย่อหยิ่ง
“ที่รัก เธอเล่นแรงเกินไปแล้วนะ”
หา?
ดวงตาของหลินอู่จมด้วยความงุนงง “อะไรนะ?”
เฮอจิ่งโจวถอนหายใจ แล้วเลียนแบบเธอลดเสียงลงเบา ๆ
“ไม่ใส่มันไม่ถูกต้องนะ คุณหนูครับ” พูดราวกับปลอบเด็ก แต่มุมปากกลับโค้งขึ้นอย่างมีเจตนา